Progresja — ze środka pola do pola karnego

Progresja opiera się na dwóch zawodnikach o różnych zadaniach: „szóstka” decyduje kiedy, „dziesiątka” decyduje gdzie. Reszta zespołu zajmuje pozycje, które te decyzje umożliwiają.

Do pola karnego dalej, niż sugeruje posiadanie. Kontakty w polu karnym rywala w każdym pełnym sezonie wyżej w lidze niż posiadanie, w 2022/23 i 2023/24 najwięcej w lidze: ARS 20/21 958 (6/20), ARS 21/22 1038 (4/20), ARS 22/23 1402 (1/20), ARS 23/24 1587 (1/20), ARS 24/25 1379 (3/20), ARS 25/26 1255 (3/20). Duże okazje: od 64 (12–13/20) w 2020/21 do 116 (2/20) w 2025/26 — drugie miejsce w lidze.

Posiadanie wyprzedza pole karne. W każdym pełnym sezonie De Zerbiego zespół był wyżej w tabeli posiadania niż w tabeli kontaktów w polu karnym rywala: Sassuolo 2018/19 54,0% (7/20) wobec 706 (14/20), 2019/20 57,8% (3/20) wobec 901 (9/20), 2020/21 60,7% (1/20) wobec 911 (8/20), Brighton 2023/24 60,2% (4/20) wobec 1158 (6/20), Marsylia 2024/25 63,6% (2/18) wobec 910 (5/18). Piłka jest długo w nogach, a do pola karnego wchodzi rzadziej, niż sugeruje posiadanie — progresja jest cierpliwa, nie bezpośrednia.

Najwięcej piłki i najwięcej obecności w polu karnym rywala — w każdym z czterech sezonów pierwsze miejsce w lidze w obu. Posiadanie: Barcelona 66,0% (1/20), PSG 65,5% (1/18), 68,4% (1/18), 68,8% (1/18); kontakty w polu karnym rywala: Barcelona 1389 (1/20), PSG 1039 (1/18), 1299 (1/18), 1215 (1/18). Duże okazje w pierwszej dwójce ligi każdego sezonu: Barcelona 127 (1/20), PSG 106 (1/18), 184 (1/18), 125 (2/18).

Progresja przechodzi przez jedną rolę, nie przez schemat: Nico Paz jako wolna „dziesiątka” bez przypisanego korytarza. Wolność jednego zawodnika działa, bo pięć korytarzy w 3-2-5 jest sztywno obsadzonych przez innych — i bo ten jeden zawodnik przy stracie pressuje jak środkowy pomocnik.

Do pola karnego w tempie posiadania. Kontakty w polu karnym rywala na tym samym miejscu w lidze co posiadanie (najwyżej o jedno miejsce różnicy): Nicea 803 (8/18) przy posiadaniu 52,5% (7/18), Ajax 1117 (2/18) przy 57,8% (2/18), Porto 981 (3/18) przy 55,0% (4/18). Duże okazje w pierwszej szóstce ligi we wszystkich trzech sezonach: Nicea 80 (6/18), Ajax 111 (2/18), Porto 97 (3/18).

Do pola karnego podaniami, nie dośrodkowaniem. Kontakty w polu karnym rywala: LEC 24/25 961 (3/18), LEC 25/26 1055 (1/18) — w 2025/26 najwięcej w lidze; duże okazje w czołowej trójce w obu sezonach (LEC 24/25 84 (3/18), LEC 25/26 97 (2/18)). Celne dośrodkowania tylko w środku ligi (LEC 24/25 4,5 (11–12/18), LEC 25/26 4,9 (7–8/18)).

Do przodu przez skrzydło i długie podanie, a potem dużo obecności w polu karnym rywala. W 2025/26 kontakty w polu karnym rywala 943 (3–4/18) i rzuty rożne 195 (2/18) — w czołówce ligi — przy posiadaniu 51,6% (7/18).

Do pola karnego przez wahadłowych i ofensywnego pomocnika. W 2024/25 kontakty w polu karnym rywala piąte w lidze (838 (5/18)) i celne dośrodkowania czwarte–piąte (5,2 (4–5/18)); w 2025/26 obie liczby w dolnej połowie (779 (12/18), 4,5 (14–15/18)). Duże okazje w środku ligi w obu sezonach (GKS 24/25 72 (7/18), GKS 25/26 71 (10/18)).

Piłka dochodzi do pola karnego, nie tylko krąży: kontakty w polu karnym rywala najwięcej w lidze w ośmiu sezonach z dziesięciu (w 2022/23 i 2023/24 drugie–trzecie miejsce). Duże okazje w czołowej czwórce ligi w każdym sezonie — od 101 (1/20) w 2016/17 do 141 (1/20) w 2019/20; rzuty rożne pierwsze albo drugie w lidze w każdym.

Szybko do pola karnego: kontakty w polu karnym rywala w czołowej czwórce ligi w każdym sezonie, od 1155 (4/20) w 2016/17 do 1513 (3/20) w 2023/24. Duże okazje w czołowej piątce w każdym — najwięcej w lidze w 2020/21 i 2021/22 (132 (1/20)); rzuty rożne w czołowej czwórce w każdym.

Kompany zamienia posiadanie na obecność w polu karnym. Kontakty w szesnastce rywala, duże okazje i xG czyta się jako łańcuch: więcej obecności w polu karnym → więcej dużych okazji → wyższe xG.

Różnica wobec Guardioli nie leży w liczbie długich podań, tylko w ich funkcji. Liverpool grał ich dużo, ale jako udział w celnych podaniach był w dolnej połowie ligi — liczba długich rosła razem z liczbą wszystkich podań.

Do przodu długim podaniem, nie przez środek pola w krótkich podaniach. W 2025/26 kontakty w polu karnym rywala 697 (16/18), rzuty rożne 148 (14/18) — w dolnej części ligi; odzyski w tercji ataku 2,3 (18/18) — najmniej w lidze, więc mało ataków zaczyna się blisko bramki rywala.

Do pola karnego bliżej, niż sugeruje posiadanie. W pięciu pełnych sezonach duże okazje zawsze w czołowej szóstce ligi i nigdy niżej niż miejsce w posiadaniu: Manchester United 76 (4–5/20) i 78 (6/20), Roma 90 (2–3/20) i 93 (2–3/20), Fenerbahçe 143 (2/19). Najwyraźniej w Romie — drugie miejsce w dużych okazjach przy posiadaniu 51,3% (10/20) i 48,3% (12/20). Kontakty w polu karnym rywala: 1055 (5/20), 961 (6/20), 993 (5/20), 855 (9/20), 1136 (2/19) — też nigdy niżej niż posiadanie.

Do przodu podaniem po ziemi przez środek, do pola karnego — z boku. Celne dośrodkowania WID 23/24 okno 4,8 (9/18), WID 24/25 okno 4,1 (15/18), PIA 25/26 okno 6,2 (1/18) — w Piaście najwięcej w lidze. Kontakty w polu karnym rywala w całych sezonach: WID 23/24 cały sezon 704 (11/18), PIA 25/26 cały sezon 1014 (2/18).

Do przodu szybko i krótko w czasie: długie podanie, zgranie, atak zanim rywal wróci. Mało wejść w pole karne — w 2025/26 kontakty w polu karnym rywala 732 (14–15/18), rzuty rożne 123 (18/18) — najmniej w lidze.

Do pola karnego przez boki i przez dwóch ofensywnych pomocników. Celne dośrodkowania w górnej połowie ligi w każdym kontekście (RAK 22/23 4,5 (9–10/18), RAK 24/25 5,2 (4–5/18), RAK 25/26 jesień 5,8 (2/18), LEG 25/26 wiosna 6,2 (4/18)); kontakty w polu karnym rywala w czołowej szóstce w obu pełnych sezonach (RAK 22/23 1007 (2/18), RAK 24/25 828 (6/18)). Duże okazje: najwięcej w lidze w sezonie mistrzowskim (87 (1/18)), w 2024/25 środek ligi (69 (10–12/18)).

Piłka dochodzi do pola karnego po ziemi: kontakty w polu karnym rywala w czołowej czwórce ligi w każdym pełnym sezonie (JAG 23/24 835 (4/18), JAG 24/25 996 (2/18), JAG 25/26 943 (3–4/18)), dośrodkowań mało — celne dośrodkowania w dolnej połowie ligi w 2023/24 i 2024/25. Duże okazje: najwięcej w lidze w 2023/24 (91 (1/18)), potem 83 (4/18) i 75 (7/18).

Do pola karnego przez środek, ostatnim podaniem ofensywnego pomocnika. Kontakty w polu karnym rywala w środku ligi (MOT 24/25 762 (12/18), MOT 25/26 839 (10/18)); duże okazje w 2024/25 piąte w lidze (80 (5/18)), w 2025/26 w dolnej połowie (67 (13/18)). Celne dośrodkowania w dolnej części ligi w obu sezonach (MOT 24/25 4,3 (13–14/18), MOT 25/26 4,5 (14–15/18)).

Piłka idzie do pola karnego, zanim drużyna ją długo rozegra. W Veronie kontakty w polu karnym rywala 932 (8/20) (cały sezon, z trzema kolejkami poprzednika) były wyżej w lidze niż posiadanie 50,9% (10/20); w Marsylii 2022/23 kontakty 1068 (5/20) i posiadanie 56,9% (4/20) — na podobnym miejscu. Pole karne nie czeka na przewagę w posiadaniu: piłkę dostarczają wahadłowi i podanie do napastnika.

Do przodu długim podaniem, do pola karnego dośrodkowaniem i stałym fragmentem. Kontakty w polu karnym rywala PUS 23/24 737 (9/18), PUS 24/25 733 (15/18); duże okazje w dolnej części ligi (PUS 23/24 48 (15/18), PUS 24/25 55 (16/18)); celne dośrodkowania PUS 23/24 5,2 (4/18), PUS 24/25 4,6 (10/18) — w 2023/24 czwarte w lidze.

Do przodu bokiem i przez ofensywnych pomocników, bez długiego utrzymania piłki. W pierwszym pełnym sezonie Piasta dużo wejść w pole karne (767 (5/18) kontaktów) i odzyski w tercji ataku 4,9 (2/18) — drugie w lidze. W drugim sezonie kontakty w polu karnym spadły do 753 (14/18).

• Przeniesienie na wahadłowego: piłka krąży w trójce stoperów, aż blok rywala przesunie się na jedną stronę; „szóstka” przenosi grę po przekątnej na wahadłowego po przeciwnej stronie — w wolny korytarz, bez rywala przed sobą.
• Podanie łamiące linię do „dziesiątki”: stoper podaje pionowo do zawodnika ustawionego między liniami tyłem do bramki; ten w jednym kontakcie odgrywa do wbiegającego z drugiej linii. Wymaga orientacji przed przyjęciem.
• Przeciążenie i powrót: trzech zawodników w jednym półkorytarzu wciąga czterech rywali; piłka wraca do stopera i idzie na przeciwną stronę. Wzorzec wolny i mało efektowny — to on wypełnia większość czasu w posiadaniu.

• Prawa strona: stoper → defensywny pomocnik → ofensywny pomocnik w prawym półpasie → skrzydłowy przy linii → dośrodkowanie albo zejście do środka.
• Zmiana strony: podanie z jednego półpasa do drugiego, potem na skrzydło — jeden na jeden przy linii, gdy obrona rywala jest przesunięta.
• W półpasie czterech na trzech: napastnik schodzi, pomocnik odgrywa jednym kontaktem, skrzydłowy wbiega za obronę.
• Każdy z pięciu pasów zajęty przez jednego zawodnika; dwóch atakujących nigdy w tym samym miejscu w tym samym momencie.

• Trzeci zawodnik do bramki: A nie może zagrać bezpośrednio do C — linia jest zablokowana. Piłka idzie A → B (łącznik) → C, który jest już w ruchu i kończy strzałem. Warianty: stoper → „szóstka” → ofensywny pomocnik; wahadłowy → środkowy pomocnik → ofensywny pomocnik w korytarzu; pomocnik → napastnik schodzący → pomocnik wbiegający za linię.
• Odwróceni skrzydłowi w półkorytarzu: stoperzy krążą piłką wzdłuż linii obrony i prowokują pressing, potem podanie pionowe do „szóstki”, która łączy się ze skrzydłowym schodzącym do środka. Skrzydłowy porusza się między stoperem a bocznym obrońcą rywala i wbiega dopiero wtedy, gdy piłka jest u „szóstki”.
• Przeniesienie między celami (11 na 5): dwóch zawodników-celów na bocznych liniach, punkt za każde przeniesienie piłki od jednego do drugiego, maksymalnie dwa kontakty. Przewaga w środku służy szybkiej zmianie strony.
• Atak bokiem z cofnięciem do stopera: boczny obrońca i skrzydłowy tworzą dwóch na jednego; gdy nie ma opcji, piłka wraca do stopera — najwyżej trzema podaniami — a stoper zmienia stronę podaniem po przekątnej. Zasada z ćwiczenia: cofnięcie nie jest porażką, tylko narzędziem.
• Wspólna cecha: każdy wzorzec ma regułę, która zabrania najprostszego rozwiązania (zablokowana linia, zakaz obrotu, limit kontaktów) — zawodnik musi znaleźć drogę przez trzeciego.

• W PSG boczny obrońca wchodzi do środka obok pivota — w środku przewaga, a skrzydłowy zostaje sam przy linii na pojedynek z obrońcą.
• Trzeci zawodnik: podanie do pomocnika tyłem do bramki, zgranie do partnera, który już jest przodem — tak piłka przechodzi przez linię rywala.
• Zmiana strony co kilka podań: przeciążenie jednej strony, szybkie przeniesienie do skrzydłowego po drugiej.
• Dwóch pomocników wbiega za linię obrony, gdy piłka jest u skrzydłowego — pięciu zawodników przed piłką w momencie wejścia w pole karne.

• Trzeci zawodnik: obrońca podaje do pomocnika ustawionego tyłem do bramki, ten odgrywa do obrońcy, a dopiero obrońca znajduje wolnego zawodnika za linią pressingu. Gra zostaje odwrócona bez ryzykownego podania prostopadłego. Punkt odbicia: Perrone albo Caqueret, trzeci zawodnik: Nico Paz.
• Zejście „dziesiątki”: Nico Paz schodzi w półkorytarz i ciągnie za sobą środkowego pomocnika rywala; w otwartą strefę wbiega skrzydłowy. Linia pomocy zostaje rozerwana bez dryblingu.
• Przeciążenie boku: boczny obrońca, skrzydłowy i „ósemka” w jednym korytarzu wyciągają blok rywala na jedną stronę; piąty zawodnik czeka po przekątnej na szybkie przeniesienie.
• Podanie do środka i powrót: piłka wchodzi do napastnika tyłem do bramki (Douvikas jako ściana) i wraca w tempo do wbiegającego pomocnika — pozycja statyczna zamienia się w bieg w stronę bramki.
• Wspólna cecha czterech wzorców: żaden nie wymaga wygrania pojedynku jeden na jeden — progresja opiera się na ruchu i podaniu.

• Boczny obrońca i skrzydłowy w tym samym kanale na różnych wysokościach: gdy boczny obrońca rywala wychodzi do skrzydłowego, przestrzeń za nim atakuje boczny obrońca albo pomocnik.
• Dwóch pomocników za pierwszą linią pressingu rywala odbiera podanie od stopera przodem do bramki — stąd pierwsze podanie między linie.
• Po odbiorze atak pionowo, w przestrzeń za bocznym obrońcą rywala; w głąb biegnie dwóch–trzech zawodników.
• Gdy nie ma podania do przodu, piłka wraca do stopera i akcja zaczyna się od nowa — bez długiego podania na oślep.

• Skrzydłowy przyjmuje szeroko → boczny obrońca obiega albo wbiega w półprzestrzeń → podanie wzdłuż pola bramkowego.
• Środkowy pomocnik przodem do gry → podanie między liniami do drugiego zawodnika z przodu → podanie za obrońców do napastnika.
• Zmiana strony przez środek, gdy rywal przesunie blok — skrzydłowy z drugiej strony jeden na jeden.
• Napastnik schodzi po piłkę, skrzydłowy wbiega za jego plecy w pole karne.

• Defensywny pomocnik → długie podanie na drugą stronę → skrzydłowy jeden na jednego z bocznym obrońcą rywala.
• Lewy obrońca wysoko → podanie po ziemi do pomocnika w półprzestrzeni → podanie w pole karne.
• Długie podanie za linię obrony → napastnik zgrywa do pomocnika wbiegającego z drugiej linii.

• Boczny stoper → wahadłowy przy linii → dośrodkowanie na napastnika i ofensywnego pomocnika z drugiej strony.
• Środkowy pomocnik → ofensywny pomocnik w półprzestrzeni, przodem do bramki → podanie za obrońców albo do wahadłowego wbiegającego za plecy.
• Długie podanie na napastnika → odegranie do ofensywnego pomocnika → strzał albo podanie do drugiego ofensywnego.
• Odbiór wysoko → od razu podanie do ofensywnego pomocnika, zanim rywal wróci za piłkę.

• Pomocnik w półpasie przyjmuje między liniami twarzą do bramki → podanie w kanał między bocznym obrońcą a stoperem → wbiegający pomocnik albo skrzydłowy → podanie wzdłuż bramki.
• Skrzydłowy szeroko trzyma bocznego obrońcę rywala; boczny obrońca City w środku daje przewagę w półpasie.
• Napastnik schodzi po piłkę, ściąga stopera; w wolne miejsce wbiega pomocnik z drugiej linii.
• Zmiana strony po kilku podaniach po jednej stronie — skrzydłowy po drugiej stronie jeden na jeden.

• Odbiór w tercji ataku → pierwsze podanie do przodu w kilka sekund → strzał, zanim rywal ustawi obronę.
• Boczny obrońca wysoko przy linii → dośrodkowanie albo podanie wzdłuż bramki; skrzydłowi wbiegają między stoperów.
• Zmiana strony długim podaniem z prawej na lewą: boczny obrońca przyjmuje przy polu karnym rywala jeden na jeden.
• Napastnik schodzi po piłkę, skrzydłowy wbiega w miejsce, które zostawił stoper.

• Przeciążenie boku i przeniesienie: trzech–czterech zawodników w jednym półkorytarzu wciąga blok rywala; piłka wraca do stopera i idzie po przekątnej na przeciwną stronę, gdzie skrzydłowy czeka w izolacji 1v1.
• Podanie między linie do „ósemki”: stoper podaje pionowo do pomocnika ustawionego tyłem do bramki; ten odgrywa w jednym kontakcie do wbiegającego.
• Zajęcie szesnastki przed dostawą: zanim piłka wejdzie w pole karne, są tam już trzej zawodnicy — napastnik na pierwszym słupku, „dziesiątka” na drugim, skrzydłowy z przeciwnej strony na dalekim.

• Diagonal ze strony na stronę: zmiana strony jednym podaniem przenosi grę tam, gdzie rywal ma mniej zawodników — bez przechodzenia przez środek.
• Wejście do środka przez „ósemkę”: środkowi pomocnicy grają krótko, a boczni obrońcy wchodzą do środka albo wysoko na skrzydło. Od 2023 r. prawy obrońca wchodzi do drugiej linii.
• Długa piłka jako broń kontrpressingu: podanie w strefę, w której drużyna ma przewagę liczebną po ewentualnej stracie. Jeśli nie dojdzie, piłka jest odzyskiwana wysoko.

• Długie podanie na napastnika → zgranie do drugiego napastnika → strzał albo podanie do wbiegającego pomocnika.
• Pomocnik → długie podanie do wahadłowego za linię obrony → dośrodkowanie na dwóch napastników.
• Odbiór w środku pola → podanie od razu do przodu, zanim rywal wróci za linię piłki.

• Odbiór w środku → pierwsze podanie do przodu, nie w bok → napastnik zgrywa do wbiegającego pomocnika.
• Stoper odbiera → defensywny pomocnik jednym kontaktem → podanie pionowe do napastnika → napastnik wykłada do skrzydłowego → dośrodkowanie.
• Po odbiorze po skosie do skrzydłowego: dwóch na jednego przeciw bocznemu obrońcy rywala, potem dośrodkowanie.
• W ataku pozycyjnym jeden pomocnik zostaje za piłką, drugi wbiega w pole karne.

• Środkowy pomocnik przodem do gry → podanie do skrzydłowego → dośrodkowanie po ziemi albo górą.
• Boczny obrońca podłącza się za skrzydłowym → dośrodkowanie z głębi.
• Długie podanie środkowego pomocnika na drugą stronę → przyjęcie bocznego pomocnika → wejście w pole karne (Piast).

• Długie podanie na napastnika → zgranie do ofensywnego pomocnika → podanie za linię obrony.
• Odbiór w środku pola → skrzydłowy biegnie w wolną przestrzeń → wejście w pole karne w trzech.
• Skrzydłowy w pojedynku jeden na jednego → dośrodkowanie albo strzał.

• Wahadłowy wysoko przy linii → dośrodkowanie na dalszy słupek, napastnik i ofensywny pomocnik z drugiej strony atakują pole karne.
• Ofensywny pomocnik w półprzestrzeni przyjmuje za linią pomocy rywala → podanie za obrońców do napastnika.
• Zmiana strony od stopera do wahadłowego po drugiej stronie, gdy rywal przesunie blok do piłki.
• Odbiór wysoko po stracie rywala → strzał w kilku podaniach, zanim obrona się ustawi.

• Boczny obrońca wysoko, skrzydłowy schodzi do środka → podanie w kanał między bocznym obrońcą a stoperem rywala → podanie wzdłuż bramki.
• Ofensywny pomocnik przyjmuje między liniami, napastnik ściąga stoperów → strzał albo podanie do wbiegającego skrzydłowego.
• Zmiana strony do bocznego obrońcy po drugiej stronie, gdy rywal przesunie blok w stronę piłki.
• Napastnik schodzi tyłem do bramki, odgrywa do ofensywnego pomocnika, który wbiega w pole karne.

• Defensywny pomocnik → ofensywny pomocnik w półprzestrzeni, przodem do bramki → podanie za obrońców do napastnika.
• Skrzydłowy schodzi do środka z piłką → ofensywny pomocnik wbiega w kanał między bocznym obrońcą a stoperem rywala.
• Napastnik odgrywa tyłem do bramki → ofensywny pomocnik strzela albo podaje do skrzydłowego z drugiej strony.
• Zmiana strony przez defensywnego pomocnika, gdy rywal przesunie blok — skrzydłowy jeden na jeden.

• Po odbiorze pierwsze podanie do przodu w ciągu dwóch sekund; do strzału najwyżej cztery podania — najczęściej do napastnika albo za linię obrony.
• Wahadłowy przyjmuje piłkę na wysokości pola karnego: dośrodkowanie albo podanie do „dziesiątki” wbiegającej w półprzestrzeń.
• Dwie „dziesiątki” między linią pomocy a obrony rywala, napastnik ściąga stoperów — przestrzeń za nim zajmuje ta „dziesiątka”, która jest bliżej piłki.
• Gra w polach: dwa pola po 30 m, drużyna ma trzy podania, żeby przekroczyć drugie pole i oddać strzał.

• Długie podanie na napastnika → zgranie do ofensywnego pomocnika → dośrodkowanie z boku.
• Druga piłka zebrana przez defensywnego pomocnika → od razu podanie za obrońców.
• Faul wymuszony blisko pola karnego → stały fragment.
• Aut daleko w pole karne i walka o odbitą piłkę.

• Boczny obrońca wysoko → podanie do ofensywnego pomocnika w półprzestrzeni → podanie w pole karne.
• Odbiór na połowie rywala przez ofensywnego pomocnika → strzał w kilka sekund.
• Dośrodkowanie z boku na napastnika i skrzydłowego z drugiej strony.

U Guardioli progresja idzie zwykle przez środek — przewagą w półkorytarzach. U Alonso idzie przez przeniesienie na skrzydło, a środek służy do wciągnięcia rywala. Dlatego wahadłowi mają liczby napastników, a „dziesiątki” grają bliżej pola karnego niż środka pola. To konsekwencja ustawienia 3-4-2-1, nie odrębna filozofia.

Dwóch kreujących zamiast jednego. Najwięcej podań kończonych strzałem w zespole: 2020/21 Bukayo Saka 38 (45–47/420), od 2021/22 do 2024/25 Martin Ødegaard (77 (4/436), 76 (5/452), 102 (3/456), 63 (7–8/460)), w 2025/26 Declan Rice 63 (4–5/443). W latach 2021/22–2023/24 Saka był tuż za nim, też w czołowej siódemce ligi (68 (7/436), 75 (6/452), 91 (4/456)). W 2023/24 obaj na szczycie ligi w xA: Ødegaard 11,2 (1/559), Saka 11,0 (2/559). Rzuty rożne od 2021/22 w czołowej piątce ligi: 208 (5/20), 223 (5/20), 265 (3/20), 251 (3/20), 216 (5/20).

Celne dośrodkowania pokazują, że model wyglądał inaczej w każdym klubie. W Sassuolo zespół miał na mecz 3,6 (18/20), 2,6 (20/20) i 3,0 (20/20) — w dwóch sezonach najmniej w lidze. W Brighton 2023/24 było to 4,8 (4/20), w Marsylii 2024/25 4,6 (6/18). Dane mówią, że celnych dośrodkowań przybyło; nie mówią, dlaczego. Udział długich podań pozostał niski wszędzie (np. 3,8% (19/20) w Brighton, 3,0% (18/18) w Marsylii) — szerokość przybyła, ale po ziemi.

Dośrodkowania nie są stałą cechą: celne dośrodkowania na mecz Barcelona 3,9 (9–10/20), PSG 3,2 (18/18), 4,7 (2–5/18), 4,0 (10–11/18). Stałe są pojedynki i ostatnie podania: w każdym sezonie najlepszy dryblujący drużyny był w czołowej czwórce ligi, a zawodnik z największą liczbą podań kończonych strzałem — w czołowej ósemce ligi. Rzuty rożne — najwięcej w lidze we wszystkich czterech sezonach: Barcelona 241 (1/20), PSG 198 (1/18), 216 (1/18), 216 (1/18).

Wolną rolę ma jeden zawodnik, ale kreacja jest rozłożona: w Serie A 2025/26 czterech zawodników Como jest w czołowych 10% listy stworzonych okazji — Baturina (62), Nico Paz (51), Da Cunha (45) i Rodríguez (36). Skrzydłowy jest tu dostawcą: Rodríguez ma 9 asyst (więcej miał tylko jeden zawodnik ligi) przy 2 golach. Długie podania to 4,4% podań — mniejszy udział miała tylko jedna drużyna ligi, a liczba dużych okazji wzrosła z 67 do 99 przy wzroście xG z 45,0 do 61,9 — progresja idzie po ziemi, przez środek i półkorytarze.

Dośrodkowania nie są stałą cechą: celne dośrodkowania na mecz Nicea 4,3 (5/18), Ajax 3,6 (15/18), Porto 4,2 (6–7/18). Stałe są rzuty rożne — w pierwszej czwórce ligi w każdym sezonie: Nicea 184 (2–3/18), Ajax 189 (4/18), Porto 192 (3/18). Rzuty rożne idą w parze z kontaktami w polu karnym rywala — te też były w czołówce ligi.

Ostatnie podanie od bocznego obrońcy. W 2025/26 najwięcej dużych okazji i podań kończonych strzałem w zespole miał prawy obrońca Joel Pereira (10 (7–9/297); 69 (2/445) — drugi w lidze), też w czołówce ligi w celnych długich podaniach (5,4 (4/268)). Skrzydłowy Ali Gholizadeh — najwięcej oczekiwanych asyst na 90 minut w lidze (0,43 (1/285)).

Ostatnie podanie rozłożone na kilku zawodników: najwięcej asyst Lukáš Ambros (5 (10–21/244)), najwięcej dużych okazji Jarosław Kubicki (7 (18–34/297)), najwięcej podań kończonych strzałem Erik Janža (58 (5/445)). Najwięcej udanych dryblingów Maksym Khlan (2,6 (6/270)).

Ostatnie podanie skupione na jednym zawodniku. Bartosz Nowak — najwięcej asyst i dużych okazji w zespole w obu sezonach; w 2025/26 pierwszy w lidze w asystach (12 (1/244)), dużych okazjach (21 (1/297)) i podaniach kończonych strzałem (90 (1/445)). Drugi w zespole w asystach w 2025/26 był Alan Czerwiński (5 (10–21/244)).

Jeden zawodnik kreuje większość. Najwięcej podań kończonych strzałem w zespole miał Kevin De Bruyne w siedmiu sezonach z dziesięciu — najwięcej w lidze w 2017/18 (106 (1/432)) i 2019/20 (136 (1/428)); w 2022/23 najwyższe xA w lidze (14,1 (1/549)). Wyjątki: 2018/19 David Silva 73 (7–8/429), 2023/24 Phil Foden 73 (7/456), 2025/26 Rayan Cherki 60 (7–8/443) i drugie xA w lidze (8,7 (2/529)).

Okazje tworzy boczny obrońca. Najwięcej podań kończonych strzałem w zespole miał Trent Alexander-Arnold w czterech sezonach z rzędu, od 2019/20 do 2022/23; drugi w lidze w stworzonych dużych okazjach w 2019/20 (18 (2–3/302)), trzeci w 2022/23 (25 (3/307)). Wcześniej i później — skrzydłowy: Mohamed Salah w 2017/18, 2018/19 i 2023/24 (wtedy najwięcej stworzonych dużych okazji w lidze: 22 (1/325)); w 2016/17 napastnik Roberto Firmino (77 (9/443)).

Pole karne zajmuje się, zanim piłka tam trafi, a nie w reakcji na dostawę. Bayern 2025/26 miał najwięcej kontaktów w szesnastce rywala i jedną z najniższych liczb celnych dośrodkowań w lidze: piłka wchodzi tam podaniem po ziemi do zawodnika, który już stoi na pozycji.

Liverpool dośrodkowywał najwięcej w lidze w 2021/22 i 2023/24 — progresja kończyła się wrzutem z bocznego sektora częściej niż u Alonso i Kompany'ego. Salzburg pod Lijndersem grał mniej długich podań niż Liverpool i najmniej wybijał: wersja bardziej pozycyjna, przy obrońcach bez długiego podania van Dijka.

Ostatnie podanie od środkowego pomocnika: w 2025/26 Daniel Pacheco najwięcej kluczowych podań (46 (17/445)) i dużych okazji (8 (14–17/297)) w zespole; najwięcej asyst Dominik Kun (4 (22–40/244)).

Jeden kreujący w czołówce ligi. W sześciu sezonach z listami zawodników, w których Mourinho prowadził drużynę cały albo prawie cały sezon (Benfica: lista z całego sezonu), zawodnik z największą liczbą podań kończonych strzałem w zespole był w pięciu w czołowej ósemce ligi: Alexis Sánchez 77 (7–8/432), Lorenzo Pellegrini 68 (6–7/471) i 70 (3–4/472), Dušan Tadić 84 (2/445), Fredrik Aursnes 56 (3/455); wyjątek Paul Pogba 57 (16–19/443). Rzuty rożne w czołowej siódemce ligi w każdym pełnym sezonie: 217 (6/20), 220 (7/20), 238 (2/20), 188 (7/20), 247 (1/19).

Ostatnie podanie od ofensywnego pomocnika. W Widzewie 2023/24 najwięcej dużych okazji w zespole stworzył Fábio Nunes (7 (17–24/271)), w 2024/25 — Sebastian Kerk (8 (19–26/275)); w Piaście 2025/26 — Jason Lokilo (5 (50–64/297)).

Ostatnie podanie od ofensywnego pomocnika i skrzydłowego: w 2025/26 najwięcej asyst Adam Radwański (6 (5–9/244)) — piąty w lidze; najwięcej dryblingów Jakub Sypek (2,0 (12–17/270)).

Ostatnie podanie rozłożone między środek i boki. W 2024/25 najwięcej dużych okazji w zespole stworzył środkowy pomocnik Vladyslav Kochergin (10 (8–9/275)), za nim Ivi López (8 (19–26/275)); po 7 — dwaj zawodnicy prawej strony, Fran Tudor i Jean Carlos.

Ostatnie podanie rozłożone na kilku zawodników, często z bocznego sektora. W 2023/24 najwięcej podań kończonych strzałem w zespole miał lewy obrońca Bartłomiej Wdowik (64 (4–5/423)), za nim skrzydłowy Dominik Marczuk (54 (7/423)); duże okazje najczęściej tworzył Nené (13 (2/271), drugi w lidze). W 2024/25 najwięcej dużych okazji w zespole stworzył środkowy pomocnik Michal Sáček (8 (19–26/275)); w 2025/26 po 7 — Imaz, Pululu i Wdowik.

Ostatnie podanie skupione na jednym zawodniku. Bartosz Wolski — najwięcej dużych okazji i asyst w zespole w obu sezonach; w 2025/26 trzeci w lidze w podaniach kończonych strzałem (68 (3/445)) i w oczekiwanych asystach (7,9 (3/529)). Skrzydłowy Bradly van Hoeven — drugi w lidze w oczekiwanych asystach na 90 minut (0,38 (2/285)).

Celne dośrodkowania na mecz: Verona 3,7 (12/20), Marsylia 2022/23 4,8 (4/20); w krótkich oknach (pomiar cząstkowy) od 2,7 (20/20) w Lazio — najmniej w lidze — do 5,5 (2/20) w Juventusie jesienią 2025. Wahadłowi są w każdym klubie, ale ile piłek dostarczają z boku, zależy od tego, kto na wahadle gra. Rzuty rożne Marsylii: 209 (2/20) w sezonie.

Ostatnie podanie od defensywnego pomocnika. Jakub Serafin — najwięcej podań kończonych strzałem w zespole w obu sezonach (40 (23–24/423), 41 (25–29/442)).

Ostatnie podanie z boku i spod pola karnego: w Piaście 2023/24 najwięcej asyst Jorge Félix (7 (6–8/229)) — szósty w lidze; podania kluczowe Arkadiusz Pyrka (58 (6/423)). W 2024/25 odzyski w tercji ataku Miłosz Szczepański (1,3 (2–3/247)) — drugi w lidze.