Struktura jednostki treningowej

Cztery bloki i jedna zasada: każde ćwiczenie ma przewagę liczebną i kierunek. Różnica wobec typowej gry pozycyjnej leży w ostatnim bloku — u Alonso jest on najdłuższy w tygodniu, a nie najkrótszy.

Jednostka krótka i gęsta: rondo pozycyjne, wzorce budowania, pressing na sygnał, gra pozycyjna 11v11 z ograniczeniami stref, stałe fragmenty. Trener prowadzi ćwiczenia sam — przerywa, poprawia ustawienie, pokazuje.

Jednostka powtarza w małej skali progresję od ronda do gry: rondo → gra pozycyjna albo budowanie → gra warunkowa → wzorzec z wykończeniem. Trener zatrzymuje grę i pyta, zamiast podpowiadać rozwiązanie.

Jednostka płynie od ronda do gry: dwa ronda, gra pozycyjna w strefach jako część główna, małe gry, gra 11v11, a na końcu krótko pressing po stracie i wykończenie. Bez osobnego bloku biegowego — intensywność jest w grach. Trener rzadko zatrzymuje ćwiczenie; omówienie jest po nim, przy tablicy.

Cztery bloki i jedna zasada: każde ćwiczenie ma rywala i kierunek. Trudność steruje się wielkością pola, liczbą kontaktów i czasem na akcję — nie zmianą ćwiczenia. Najkrótszy jest ostatni blok, i to on najczęściej wypada.

Jednostka złożona z osobnych bloków: rondo, gra pozycyjna z sygnałami pressingu, małe gry, gra 11v11 ze scenariuszem meczowym i na końcu osobna praca biegowa. Trener zatrzymuje ćwiczenie, gdy widzi błąd ustawienia, i poprawia go na miejscu.

Jednostka wokół piłki: rondo, wyjście krótkie z bramkarzem, wejście w pole karne podaniem, gra pod rywala, stałe fragmenty. Większość czasu z piłką — zabezpieczenie po stracie wpisane w każde ćwiczenie.

Jednostka w kolejności: rondo, wyjście przez defensywnego pomocnika z długim podaniem z adresem, wejście w pole karne, gra pod rywala, rzuty rożne. Bez piłki — średni blok i odbiór bez faulu.

Jednostka wokół trzech stoperów: rondo, wyjście trójką stoperów z długą piłką z adresem, gra skrzydłami przez wahadłowych, gra pod rywala, stałe fragmenty. Ustawienie 3-4-3 w każdym ćwiczeniu.

Jednostka zaczyna się i kończy piłką: rondo, gra pozycyjna w pasach, odbiór po stracie, gra z ograniczeniami pod rywala, krótko stałe fragmenty. Trener zatrzymuje grę i poprawia ustawienie pojedynczego zawodnika — o metr, o pół kroku.

Jednostka jest zbudowana wokół momentu straty: gra na małym polu z regułą odbioru, wyjście przez bocznego obrońcę, gra 11 na 11 pod rywala, wysoka linia, krótko stałe fragmenty. Każda gra ma licznik czasu po stracie — zawodnik uczy się, że pierwsze sekundy po stracie są najważniejsze.

Cztery bloki i jedna zasada: każde ćwiczenie ma przewagę liczebną i kierunek. Układ bloków jest typowy dla tej szkoły — wyróżnia go ranga ostatniego bloku w dniu przedmeczowym.

Rondo, przejście i pole karne — w tej kolejności. Każda strata jest początkiem ćwiczenia, nie jego końcem: po stracie gra toczy się dalej, a zespół tracący ma zadanie punktowane.

Jednostka wokół gry bez piłki i długiego podania: rondo, długie podanie z drugą piłką, obrona pola karnego, gra pod rywala, rzuty rożne.

Jednostka zaczyna się od ronda, a jej środek to praca bez piłki i przejście: blok obronny, potem kontra na czas. Dalej stałe fragmenty i gra 11v11 ze scenariuszem meczu. Mourinho zwykle nie prowadzi ćwiczeń — stoi w jednym miejscu i obserwuje; ćwiczenia prowadzą asystenci.

Jednostka wokół gry z piłką: rondo, wyjście przez stopera i defensywnego pomocnika, atak bokiem z dośrodkowaniem, gra pod rywala, rzuty rożne. Bez piłki — odbiór bez faulu i przesuwanie czwórki.

Jednostka wokół gry bez piłki: rondo, długie podanie i druga piłka, blok przed polem karnym, gra pod rywala, rzuty rożne. Z piłką — szybko do przodu, bez budowania od tyłu.

Jednostka łączy ustawienie z trzema stoperami z pracą bez piłki: rondo, wyjście trójką stoperów, pressing trójką z przodu, gra pod rywala, stałe fragmenty. Ustawienie jest to samo w każdym ćwiczeniu — zawodnik uczy się zadań w jednej ramie.

Jednostka zaczyna się piłką i wyprowadzeniem od bramkarza: rondo, wyprowadzenie pod pressingiem, pressing na sygnał, gra pod rywala, krótko stałe fragmenty. Każde ćwiczenie kończy się przejściem — po odbiorze albo po stracie gra trwa dalej.

Jednostka wokół wyjścia krótkiego i obrony pola karnego: rondo, wyjście przez defensywnego pomocnika, ostatnie podanie ofensywnego pomocnika, gra pod rywala, stałe fragmenty. Ustawienie 4-1-4-1 w każdym ćwiczeniu.

Jednostka zaczyna się od siły, sprintów i pojedynków, a kończy grą z zadaniem pressingu. Rondo nie otwiera treningu — pierwsze ćwiczenie z piłką to pojedynek z przypisanym rywalem.

Jednostka wokół gry długiej, kontaktu i stałych fragmentów: gra w małych polach z pojedynkami, długie podanie i druga piłka, dośrodkowanie po zgraniu, gra pod rywala, stałe fragmenty. Stały fragment ma osobny blok w większości jednostek.

Jednostka wokół obrony i stałego fragmentu: rondo, wyjście przez defensywnego pomocnika, średni blok, gra pod rywala, rzuty rożne. Z piłką — bez ryzyka w środku pola, atak bokiem.

Cała struktura jednostki jest rekonstrukcją, tak jak cały tydzień treningowy: treningi Leverkusen, Realu i Chelsea nie są publiczne.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z opisów pracy Artety — treningi klubu nie są publiczne. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Udokumentowane są pojedyncze ćwiczenia (organizacja, zasady, czas, progresje), pięcioetapowa progresja od ronda 5v2 do gry 9v7 i sposób prowadzenia: zatrzymanie gry przy złym ustawieniu ciała albo złym momencie i pytanie „co widzisz?”. Kolejność bloków w jednej sesji i jej długość są rekonstrukcją z czasów tych ćwiczeń.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z opisów pracy Luisa Enrique — treningi klubów nie są publiczne. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Cała struktura jednostki jest rekonstrukcją: treningi Como nie są publiczne. Czasy bloków to szacunek wyprowadzony z wymagań modelu gry, nie zapis sesji.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z opisów pracy Fariolego — treningi klubów nie są publiczne. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Lecha. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Górnika. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych GKS. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z opisów treningów Guardioli w Bayernie i City. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Liverpoolu. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Cała struktura jednostki jest rekonstrukcją: treningi Burnley i Bayernu nie są publiczne. Udział elementów w tygodniu to interpretacja w skali 1–10, nie pomiar.

Proporcje i czasy dopasowane do profilu danych i do opisów z książki Lijndersa; nie są danymi klubowymi. Reguła straty jako reguła organizacyjna w Porto i Liverpoolu — z opisów Lijndersa.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Wisły i Motoru. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z opisów pracy Mourinho — treningi klubów nie są publiczne. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Widzewa i Piasta. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Korony i Zagłębia. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Rakowa i Legii. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Jagiellonii. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Motoru. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Cała struktura jednostki jest rekonstrukcją: treningi Tudora nie są publiczne. Kolejność i czasy bloków wyprowadzono z wymagań modelu gry — krycia indywidualnego, pracy wahadłowych i pojedynków stoperów. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Puszczy. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Struktura jednostki jest rekonstrukcją z wymagań modelu gry widocznego w danych Legii, Piasta i Widzewa. Kolejność bloków i ich długość są przybliżone. Procentowego podziału jednostki nie podajemy, bo nie ma go w żadnym pomiarze.

Rzadko powyżej 75 minut na boisku — przy dłuższej jednostce jakość decyzji spada i ćwiczenie przestaje uczyć. Czas z piłką w tygodniu: od 20 min (M+1) do 65–75 min (M−4).

Około 85 minut — sześć bloków od 9 do 19 minut; w tygodniu jednostki od 60 do 85 minut.

Około 60–80 minut na boisku — tyle daje suma udokumentowanych czasów: rondo 12–16 min, gra pozycyjna albo budowanie 16–24, gra warunkowa 20–25, wzorzec z wykończeniem 12–16.

Około 100 minut na boisku — siedem bloków od 7 do 22 minut. Bramkarze ćwiczą z zespołem: w rondach i grach, nie w osobnym bloku.

55–70 minut na boisku, rzadko ponad 75. Model wymaga koncentracji w każdym ćwiczeniu; przy dłuższej sesji jakość decyzji spada.

Około 90 minut na boisku. Bramkarze często zaczynają osobno, a potem dołączają do części zespołowej — budowanie od bramkarza jest ćwiczone z całą drużyną.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Długość całej jednostki nie jest znana. Czas z piłką w tygodniu: od 20 min (M+1) do 70 min (M−4).

Typowa jednostka MD−4: 70–85 minut, pięć bloków.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 95 minut — sześć bloków od 8 do 24 minut, w tym 8 minut wideo w trakcie jednostki.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 75 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 60–80 minut na boisku, z czego pierwsze 15–20 minut to praca siłowa i sprinty. W tygodniu z dwoma meczami blok fizyczny jest krótszy albo przeniesiony na zawodników, którzy nie grali.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

Około 80 minut — pięć bloków od 10 do 20 minut; dzień przed meczem krócej.

10–14 min. Rondo 5v2 lub 4v2 w dwóch kwadratach z przeniesieniem między nimi. Czego tu nie ma: biegania bez piłki, rozgrzewek „na sucho”.

Około 9 min. Rondo pozycyjne z decyzją — punkt za podanie między dwoma półpasami; aktywacja fizyczna wpleciona w rondo.

12–16 min. Rondo 4v2 albo 5v2 ze stożkiem (4×3 min), w wersji trudniejszej podwójne rondo z neutralnym łącznikiem (4×4 min). Od pierwszej minuty obrońcy pracują w parach. Czego tu nie ma: rozgrzewki bez piłki.

Około 25 min. Rondo 5v2 albo 6v3 jako aktywacja z decyzjami (12 min), potem rondo 4v2+3 z tematem taktycznym dnia (13 min). Rozgrzewki bez piłki nie ma.

12–15 min. Rondo „Arenys” 5v2+2 albo 4v2 w dwóch kwadratach — przewaga liczebna i trzeci zawodnik. Czego tu nie ma: rozgrzewki bez piłki i biegania wokół boiska.

Około 20 min. Rozgrzewka z koordynacją (10 min), potem rondo z elementem pressingu (12 min) — od pierwszego ćwiczenia z piłką ktoś odbiera.

Około 10 min. Rondo z ograniczeniem kontaktów i zmianą kierunku gry.

Około 10 min. Rondo z odbiorem — odbiór bez faulu, faul kończy serię punktem dla rywala.

Około 10 min. Rondo z dwoma zawodnikami w środku; podanie przez środek ronda = punkt.

Około 15 min. Rondo 4+3 przeciw 3 — rozgrzewka jest już ćwiczeniem: ustawienie ciała przy przyjęciu, podanie do zawodnika za linią broniących.

Około 20 min. Gra na małym polu z regułą odbioru w sześć sekund — rozgrzewka jest już pressingiem.

10–14 min. Rondo 5v2 lub 4v2 z przeniesieniem między kwadratami. Czego tu nie ma: biegania bez piłki.

12–15 min. Mobilność, koordynacja z piłką, rondo 4v1 → 5v2 — orientacja ciała przed przyjęciem. Potem drugi blok, 12–15 min: rondo z przejściem (konspekt 1), reakcja na stratę w ciągu kilku sekund.

Około 10 min. Rondo z odbiorem — po odbiorze podanie do przodu kończy serię.

Około 20 min. Rondo 5v2 albo 4v2 — krążenie piłki (12 min), potem 8 minut wideo: sytuacje z poprzedniego meczu albo z meczu rywala, które zaraz będą ćwiczone.

Około 10 min. Rondo z odbiorem bez faulu — faul kończy serię.

Około 10 min. Rondo z odbiorem — po odbiorze podanie do przodu kończy serię.

Około 10 min. Rondo z odbiorem i natychmiastowym naciskiem po stracie.

Około 10 min. Rondo z wyjściem do przodu — punkt za podanie do zawodnika za linią broniących.

Około 10 min. Rondo z zawodnikiem w środku, który musi przyjąć przodem do gry.

15–20 min. Aktywacja siłowa i sprinty — w dniu M−4 np. 8 sprintów po 60 m z 30 s przerwy. Czego tu nie ma: ronda jako pierwszego ćwiczenia.

Około 10 min. Gra w małych polach z pojedynkami — kontakt od pierwszych minut.

Około 10 min. Rondo z odbiorem — po odbiorze podanie do zawodnika poza kwadratem kończy serię.

20–24 min. Gra z przewagą liczebną i kierunkiem; zawsze bramki albo strefy punktowe. Treść zależy od dnia (budowanie / przejścia / wykończenie). Czego tu nie ma: ćwiczeń bez oporu, podań do pachołka.

Około 34 min. Wzorce budowania (19 min): przejście z 4-3-3 do 3-2-5, boczny obrońca wchodzi do środka, wyjście przez trzeciego zawodnika. Potem pressing 4-1-4-1 na sygnał (15 min): napastnik zasłania defensywnego pomocnika rywala, cała drużyna rusza po podaniu do bramkarza.

16–24 min. Według dnia: gra pozycyjna 6v4+2 albo cztery kwadraty 4v4+4 (posiadanie), zaproszenie pressingu albo budowanie trzystrefowe 10v9 (budowanie), atak bokiem z cofnięciem do stopera (progresja). Zawsze z rywalem i punktem za konkretne zachowanie.

Około 22 min. Gra pozycyjna w strefach — 7v7+3, 9v9+3 albo 9v6 — z zasadami rozstawienia: najwyżej trzech w linii, najwyżej dwóch w pasie, nigdy dwóch w jednym kwadracie. To centralny element każdej jednostki.

18–22 min. Gra pozycyjna z bramkami albo strefami punktowymi — zawsze kierunek i zawsze rywal; treść według dnia (budowanie, przejścia, wykończenie). Czego tu nie ma: ćwiczeń bez oporu i podań „do pachołka”.

Około 20 min. Gra pozycyjna albo pressing w strefach z sygnałami: wyjście 7v5 pod pressingiem w jednym dniu, pressing 6v6 na podanie do bocznego stopera w innym. Trener zatrzymuje grę przy błędzie ustawienia.

Około 40 min. Wyjście krótkie z bramkarzem (20 min): bramkarz, czterech obrońców i dwóch środkowych pomocników przeciw pięciu pressującym. Potem wejście w pole karne podaniem (20 min): atak pozycyjny na ustawiony blok, gol tylko z akcji zakończonej w polu karnym.

Około 40 min. Wyjście przez defensywnego pomocnika i zmiana strony (20 min): stoperzy i defensywny pomocnik przeciw pressingowi, długie podanie tylko z adresem. Potem podanie w pole karne z półprzestrzeni (20 min): boczny obrońca, pomocnik i skrzydłowy przeciw bocznej strefie obrony.

Około 40 min. Wyjście trzema stoperami (20 min): bramkarz, trzech stoperów, dwóch środkowych pomocników i dwóch wahadłowych przeciw sześciu pressującym — krótko albo długo z adresem. Potem gra skrzydłami (20 min): wahadłowy i ofensywny pomocnik przeciw bocznemu obrońcy, dośrodkowanie na napastnika i drugiego ofensywnego.

Około 35 min. Gra pozycyjna w pięciu pasach (20 min): wyjście spod pressingu, w jednym pasie najwyżej dwóch. Potem odbiór w pięć sekund (15 min): po stracie trzej najbliżsi naciskają, reszta zamyka podania.

Około 20 min. Wyjście przez bocznego obrońcę i zmiana strony: stoperzy, defensywny pomocnik i boczni obrońcy przeciw pressującym; punkt za zmianę strony długim podaniem przyjętą wysoko przy linii.

20–24 min. Gra z przewagą liczebną i kierunkiem; zawsze bramki albo strefy punktowe — faza dnia. Czego tu nie ma: ćwiczeń bez oporu.

25–35 min. Gra z regułą kontrpressingu (konspekt 2) — zasada dnia.

Około 40 min. Długie podanie i druga piłka (20 min): stoperzy i pomocnik grają na dwóch napastników, reszta zbiera zgranie. Potem obrona pola karnego (20 min): piątka w ostatniej linii przeciw dośrodkowaniom i strzałom.

Około 24 min. Blok 4-4 albo 4-5-1: przesunięcia całej formacji, najwyżej 10 m między obroną a pomocą, sygnał do pressingu przy piłce w bocznym kanale. Trener zatrzymuje ćwiczenie i mierzy odległości.

Około 40 min. Wyjście przez stopera i defensywnego pomocnika (20 min): bramkarz, czterech obrońców i trzech pomocników przeciw sześciu pressującym. Potem dośrodkowanie z boku (20 min): skrzydłowy albo boczny pomocnik dośrodkowuje, w polu karnym trzech zawodników.

Około 40 min. Długie podanie i druga piłka (20 min): bramkarz i obrońcy grają na napastnika, pomocnicy zbierają zgranie. Potem blok przed polem karnym (20 min): dwie linie przeciw rywalowi, który rozgrywa przed nimi.

Około 35 min. Wyjście trójką stoperów (20 min): bramkarz, trzech stoperów, dwóch środkowych pomocników i dwóch wahadłowych przeciw sześciu pressującym. Potem pressing trójką z przodu (15 min): napastnik i dwóch ofensywnych pomocników na wyprowadzenie rywala.

Około 35 min. Wyprowadzenie pod pressingiem (20 min): bramkarz, czterech obrońców i dwóch defensywnych pomocników przeciw pięciu pressującym. Potem pressing na sygnał (15 min): wyjście wyżej tylko po podaniu do bocznego obrońcy albo złym przyjęciu.

Około 40 min. Wyjście krótkie przez szóstkę (20 min): bramkarz, czterech obrońców, defensywny pomocnik i dwóch ofensywnych przeciw sześciu pressującym. Potem ostatnie podanie ósemki (20 min): ofensywny pomocnik między liniami rywala, napastnik i skrzydłowi przeciw ustawionemu blokowi.

15–20 min. Pojedynki: stoper wychodzi do napastnika przed linię obrony (1v1, potem 2v2 przy polu karnym, około 12 powtórzeń na stopera), wahadłowi grają 3v3 w bocznych strefach z biegiem przez całą flankę. Zawsze z rywalem i z liczbą powtórzeń.

Około 40 min. Długie podanie i druga piłka (20 min): bramkarz i obrońcy grają długo, napastnik i ofensywni pomocnicy walczą o zgranie. Potem dośrodkowanie po zgraniu (20 min): skrzydłowy dośrodkowuje, w polu karnym napastnik i ofensywny pomocnik z drugiej strony.

Około 40 min. Wyjście przez defensywnego pomocnika (20 min): bramkarz i obrońcy pod pressingiem trzech napastników. Potem średni blok (20 min): blok przesuwa się za piłką, rywal nie może oddać celnego strzału z pola karnego.

20–25 min. 11v11 lub 9v9 z zasadą warunkującą z bloku głównego — integracja w pełnej strukturze. Czego tu nie ma: gier „na rozluźnienie” bez zadania.

Około 19 min. Gra pozycyjna 11v11 z ograniczeniami stref: pięć kanałów, w każdym jeden zawodnik; dwóch atakujących w tym samym kanale = strata.

20–25 min. Gra warunkowa 9v7 na pełnych wymiarach z zasadami modelu — ostatni etap progresji. Zasada z bloku głównego obowiązuje dalej, żeby zachowanie przeszło do pełnej gry.

Około 36 min. Małe gry 4v4–5v5 w wysokim tempie z zasadami pressingu (18 min), potem gra 11v11 na całym boisku z kierunkiem ataku (18 min).

20–25 min. 11v11 albo 9v9 z zasadą warunkującą z bloku głównego — przeniesienie zachowania do pełnej gry. Czego tu nie ma: gier „na rozluźnienie” bez zadania.

Około 35 min. Małe gry 4v4–6v6 z zadaniem taktycznym (18 min), potem 11v11 albo gra sytuacyjna ze scenariuszem z analizy rywala (18 min).

Około 20 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — z zadaniem: po stracie trzech z tyłu i środkowy pomocnik zatrzymują kontrę.

Około 15 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — w 4-3-3.

Około 20 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — z zadaniem: po stracie powrót do piątki obrońców, bez fauli w środku.

Około 20 min. 11 na 11 z ograniczeniami pod najbliższego rywala — rywal ustawia się tak, jak przeciwnik w weekend; drużyna szuka wolnego zawodnika w jego ustawieniu.

Około 20 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — z regułą odbioru po stracie i z punktem za gol w kilka sekund po odbiorze.

20–25 min. 11v11 albo 9v9 z zasadą warunkującą z bloku głównego. Czego tu nie ma: gier bez zadania.

W tym samym bloku głównym zamiennie: gra na dużym boisku (konspekt 3) — w dniu MD−3.

Około 15 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — w Wiśle w 3-5-2, w Motorze w 4-1-4-1.

Około 37 min. Kontra 4v3 / 5v3 po odbiorze — najwyżej 4 podania i 8 sekund (19 min), potem gra 11v11 ze scenariuszem meczu, np. „prowadzimy 1:0 w 75. minucie” (18 min).

Około 15 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — w ustawieniu na najbliższy mecz: 4-3-3 albo 4-4-2.

Około 15 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — w ustawieniu na najbliższy mecz: 4-2-3-1 albo 5-4-1.

Około 20 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — w ustawieniu z trzema stoperami, z naciskiem na przesuwanie piątki z tyłu.

Około 20 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — rywal pressuje tak, jak przeciwnik w weekend; drużyna wyprowadza piłkę po ziemi.

Około 20 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — z zadaniem: po stracie blok 4-5-1 i żaden strzał rywala z pola karnego.

20–25 min. Gra z zadaniem pressingu: 7v7 + 4 neutralnych z przypisanym rywalem, potem 11v11 ze zmianą strony pressingu co 90 sekund. Zasada z bloku głównego obowiązuje dalej — każdy ma swojego zawodnika.

Około 15 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — w bloku 4-4-1-1, z faulem taktycznym w środku pola zamiast pościgu.

Około 15 min. 11 na 11 pod najbliższego rywala — w 4-2-3-1, w Widzewie w 4-3-3.

10–25 min. Stałe fragmenty (w M−1 blok pełny) albo praca indywidualna wahadłowych.

Około 14 min stałych fragmentów — ruch klastra przy rzucie rożnym, zasłony, role indywidualne — i na koniec krótka aktywacja w formie ronda (9 min).

12–16 min. Trzeci zawodnik do bramki albo odegranie bez obrotu i strzał. Stałych fragmentów w tym miejscu nie ma — w zebranych ćwiczeniach ta kategoria nie występuje, a udział goli ze stałych fragmentów w dorobku był niski (Brighton 2023/24 14,5% (17/20), Marsylia 2024/25 8,1% (17/18)).

Około 15 min. Pressing 5 sekund po stracie (8 min) i wykończenie — strzały po akcjach (7 min). Pracy fizycznej bez piłki nie ma.

5–8 min. Stałe fragmenty albo praca indywidualna (wykończenie, dośrodkowania). To najkrótszy i najczęściej pomijany blok — zgodnie z liczbami: gole ze stałych fragmentów w środku ligi przy najwyższym posiadaniu.

Około 12 min. Osobna praca fizyczna na końcu: serie biegów po 30 sekund, siła, wydolność. Fizyczność nie jest tylko skutkiem gier — dostaje własny blok.

Około 10 min stałych fragmentów — rzuty rożne w ataku, z dośrodkowaniem w strefę przed polem bramkowym.

Około 15 min rzutów rożnych — w ataku i w obronie.

Około 10 min stałych fragmentów — rzuty rożne z trzema stoperami w polu bramkowym, w ataku i w obronie.

Około 10 min stałych fragmentów — najczęściej obrona rzutu rożnego — i krótkie omówienie.

Około 10 min wysokiej linii i 10 min stałych fragmentów — rzut rożny z odbiorem drugiej piłki.

10–25 min. Stałe fragmenty (w M−1 blok pełny) albo praca indywidualna.

Wykończenie 10–15 min: zajęcie pola karnego, 5 stref przy dośrodkowaniu, druga piłka. Na koniec 10 min indywidualnie — grupy pozycyjne 1–3 zawodników według planu rozwoju zawodnika.

Około 15 min rzutów rożnych — w ataku i w obronie.

Około 14 min. Stałe fragmenty w obronie i w ataku — rutyny pod najbliższego rywala.

Około 15 min rzutów rożnych — w ataku i w obronie.

Około 15 min rzutów rożnych — w ataku i w obronie.

Około 15 min stałych fragmentów — rzuty rożne w ataku i w obronie, z trzema stoperami w polu karnym.

Około 10 min stałych fragmentów — rzut rożny w ataku i w obronie — i krótkie omówienie.

Około 10 min stałych fragmentów — rzuty rożne na bliższy słupek, w ataku i w obronie.

10–15 min. Atak po odbiorze w polach albo proste rutyny stałych fragmentów. Stałe fragmenty mają w jednostce mało czasu, a liczby z dwóch pełnych sezonów leżą na obu końcach tabeli: gole ze stałych fragmentów Verona 3 (20/20) (cały sezon), Marsylia 2022/23 17 (1/20).

Około 15 min stałych fragmentów — rzuty rożne i rzuty wolne z boku, w ataku i w obronie.

Około 15 min rzutów rożnych — w ataku i w obronie.

Każde ćwiczenie ma przewagę liczebną i ma kierunek: 5v2, 4v2+2, 8v6+3, 11v9. Trudnością steruje się trzema narzędziami: zmniejszaniem przewagi (5v2 → 5v3 → 5v4 — przed zmniejszaniem pola i limitem kontaktów), wyznaczonym wykonawcą długich podań (odpowiednik Xhaki) i osobną punktacją dla ról bez piłki.

Powtarzanie tych samych wzorców do automatyzmu: ten sam ruch z obu stron boiska, pod różnym pressingiem. Każde ćwiczenie z piłką ma wyznaczone kanały albo strefy; wolnej gry bez ograniczeń prawie nie ma.

„Uproszczone wersje gry stosować tak często, jak trzeba, i tak rzadko, jak można” — celem jest jak najszybsze przejście do gry o realiach meczu. Drugie zdanie z ćwiczeń: „Zamknięte obwody dają rozwiązanie. Otwarte obwody dają platformę.” Obwód zamknięty uczy wzorca, otwarty — wyboru między wzorcami.

Każde ćwiczenie ma piłkę, rywala i decyzję — nawet aktywacja to rondo. Fizyczność nie dostaje osobnego bloku: obciążenie reguluje się wielkością pola i liczbą zawodników. Trener przerywa rzadko — wtedy, gdy rozjedzie się rozstawienie w grze pozycyjnej; resztę omawia się po ćwiczeniu.

„Każde ćwiczenie ma rywala i kierunek”. Nawet rondo w aktywacji ma dwóch odbierających i strefy, do których trzeba przenieść piłkę. Powód jest poznawczy: zawodnik uczy się decyzji tylko wtedy, gdy decyzja ma konsekwencję. Utrudnienie przez mniejsze pole, a nie przez dokładanie rywali — mniejsze pole nie burzy struktury liczbowej ćwiczenia.

Najpierw pozycja, potem piłka: ćwiczenie zaczyna się od ustawienia zawodników, a dopiero potem dochodzi piłka i rywal. Gdy ustawienie się rozjedzie, trener zatrzymuje grę — błąd poprawia się w miejscu, w którym powstał, a nie na omówieniu po treningu.

Piłka zostaje w drużynie: wyjście krótkie, atak do pola karnego, a po stracie najpierw zamknąć podanie do przodu, potem odebrać.

Długie podanie tylko z adresem; bez piłki — odbiór bez faulu i powrót do bloku zamiast pościgu.

Piłka wychodzi przez stoperów; gdy środek jest zamknięty — długie podanie z adresem i nacisk na drugą piłkę. Atak kończy się w polu karnym po grze skrzydłem. Po stracie — pressing trójką z przodu albo powrót do piątki.

Każde ćwiczenie ma pasy albo strefy i licznik przewagi: kto jest wolny i gdzie. Nie ma biegania bez piłki — kondycję buduje rondo i gra na małym polu.

Strata uruchamia nacisk w każdym ćwiczeniu. Gol po szybkim odbiorze liczy się więcej niż gol po długim posiadaniu — punktacja uczy, gdzie model szuka okazji.

Każde ćwiczenie ma przewagę liczebną i ma kierunek: 5v2, 4v2+2, 11v9. Zawodnik ma rozpoznawać przewagę, a nie wygrywać pojedynki; kierunek sprawia, że utrzymanie piłki nie jest celem samym w sobie.

Zasada Lijndersa: każda strata jest początkiem ćwiczenia, nie jego końcem — w każdej formie, od ronda do 11v11. W Porto i Liverpoolu to reguła organizacyjna, nie wskazówka trenera.

Bez ryzyka pod własną bramką, bez fauli i bez pościgu za piłką. Z piłką — do przodu w kilku podaniach.

Każde ćwiczenie ma element modelu gry; nie ma czystego biegania. Obciążenie wynika z dnia tygodnia: pole małe w dniu siły, duże w dniu taktyki. Gra kończy się scenariuszem z meczu, nie wolną grą.

Piłka zostaje u nas, dopóki nie ma wolnego zawodnika przodem do gry. Bez piłki — odbiór bez faulu; faul to rzut wolny dla rywala.

Bez ryzyka pod własną bramką i bez podania do tyłu, gdy można do przodu. Bez piłki — blok, nie pościg.

Ta sama rama w każdym ćwiczeniu: trzech stoperów, dwóch wahadłowych. Po stracie najbliższy zawodnik naciska od razu; jeśli rywal ucieknie, przerwanie akcji przed linią środkową.

Długie podanie z własnej połowy to strata w każdym ćwiczeniu z wyprowadzeniem. Pressing ma sygnał, nie trwa cały czas.

Piłka wychodzi krótko, przez defensywnego pomocnika; atak kończy ofensywny pomocnik ostatnim podaniem. Po stracie — pressing na sygnał albo powrót do bloku.

„Każdy ma swojego rywala.” To zasada pressingu i zarazem treningu: pojedynki 1v1 i 2v2 uczą tego, czego wymaga krycie indywidualne. Gdy jeden zawodnik przegra pojedynek, w strefie za nim nikt go nie zastąpi — dlatego pojedynek jest w każdej jednostce, a nie raz w tygodniu.

Piłka szybko do przodu, walka o drugą piłkę, każdy stały fragment jako okazja. Bez piłki — blok i odbiór w środku.

Najpierw nie stracić gola: bez straty we własnej tercji, bez strzału rywala z pola karnego. Gol przyjdzie ze stałego fragmentu albo z boku.

Udziału elementów w tygodniu dla Alonso jeszcze nie opracowaliśmy.

Najwięcej czasu dostaje gra z piłką w ustawieniu — rondo, wzorce budowania i gra pozycyjna to 47 z około 85 minut. Ślad w danych drużyny: kontakty w polu karnym rywala w każdym pełnym sezonie wyżej w lidze niż posiadanie, najwięcej w lidze w 2022/23 (1402 (1/20)) i 2023/24 (1587 (1/20)); posiadanie od 4. do 7. miejsca. Drugi ślad — stałe fragmenty z osobnym blokiem w każdej jednostce: gole ze stałych fragmentów najwięcej w lidze w 2023/24 (20 (1/20)) i 2025/26 (23 (1/20)).

O proporcjach mówi tylko zbiór udokumentowanych ćwiczeń, nie czas treningu: z 41 opisanych ćwiczeń 10 to ronda, 7 kombinacje podaniowe, 6 gry pozycyjne, 8 ćwiczeń budowania, 5 wzorców ataku i 5 kombinacji z wykończeniem. Ćwiczeń obronnych w niskim bloku i stałych fragmentów w nim nie ma.

Najwięcej czasu dostają ronda i gra pozycyjna — trzy z siedmiu bloków, w tym najdłuższy. Procentów nie podajemy, bo żaden pomiar ich nie zawiera. Ślad w danych drużyny: posiadanie najwyższe w lidze w każdym sezonie (Barcelona 66,0% (1/20), PSG 65,5% (1/18), 68,4% (1/18), 68,8% (1/18)) i najwięcej celnych podań (Barcelona 538 (1/20), PSG 611 (1/18), 656 (1/18), 660 (1/18)).

Najwięcej czasu ma budowanie i progresja (M−4, 65–75 min z piłką), potem przejścia i counter-press (M−3, 55–60), wykończenie (M−2, 50–55) i kontrola tempa (M−1, 35–40). Stałe fragmenty mają tylko obronę w M−1 i 5–8-minutowe domknięcie — najmniejszy udział w tygodniu.

Najwięcej czasu dostają gra pozycyjna, pressing i małe gry; osobny blok fizyczny jest krótki, ale stały. Procentów nie podajemy, bo żaden pomiar ich nie zawiera. Ślad w danych drużyny: celne podania w czołowej czwórce ligi w każdym sezonie (Nicea 433 (3/18), Ajax 488 (2/18), Porto 381 (4/18)) i odzyski w tercji ataku w górnej trzeciej ligi (Nicea 5,0 (3–4/18), Ajax 4,4 (4–6/18), Porto 5,1 (2/18)).

Najwięcej czasu dostaje gra z piłką. Ślad w danych drużyny: udział długich podań na samym dole ligi (LEC 24/25 4,8% (18/18), LEC 25/26 5,6% (16/18)), kontakty w polu karnym rywala w czołowej trójce (LEC 24/25 961 (3/18), LEC 25/26 1055 (1/18)).

Najwięcej czasu dostaje wyjście z piłką i wejście w pole karne. Ślad w danych drużyny: najwięcej celnych długich podań w lidze w 2025/26 (26,2 (1/18)) i kontakty w polu karnym rywala w czołówce (943 (3–4/18)).

Najwięcej czasu dostaje wyjście i gra skrzydłami. Ślad w danych drużyny: udział długich w celnych podaniach w górnej połowie ligi (GKS 24/25 7,6% (7/18), GKS 25/26 7,9% (4/18)), celne dośrodkowania w 2024/25 w czołowej piątce (5,2 (4–5/18)).

Najwięcej czasu dostaje gra z piłką w ustawieniu — rondo, gra pozycyjna i gra pod rywala to 55 z około 80 minut. Ślad w danych drużyny: posiadanie i celne podania najwięcej w lidze w każdym z dziesięciu sezonów (od 60,5% (1/20) do 71,8% (1/20)), kontakty w polu karnym rywala najwięcej w lidze w ośmiu.

Najwięcej czasu dostaje odbiór po stracie i wyjście przez bocznego obrońcę — 40 z około 80 minut. Ślad w danych drużyny: odzyski w tercji ataku w czołowej czwórce ligi w każdym z ośmiu sezonów (od 4,3 (4/20) do 7,6 (1/20)), wybicia w dolnej czwórce w każdym.

Skala 1–10: budowanie i gra pozycyjna 10; gry zadaniowe i 11v11 9; przejścia i counter-press 8; zajęcie pola karnego i wykończenie 8; stałe fragmenty (od 25/26) 8; analiza wideo 6; praca indywidualna 5; oddzielna praca fizyczna 3; obwody techniczne bez oporu 2.

Szacunek w procentach tygodnia: gry z przejściem i kontrpressingiem 24%; rondo i gry pozycyjne 22%; gry na dużym boisku 16%; wykończenie i pole karne 12%; rozgrzewka, aktywacja, regeneracja 10%; trening indywidualny 9%; stałe fragmenty i aut 7%.

Najwięcej czasu dostaje gra bez piłki i druga piłka. Ślad w danych drużyny: posiadanie w dolnej trójce ligi w obu klubach, udział długich podań w czołowej czwórce (WIS 25/26 9,2% (2/18), MOT 26/27 okno 7,0% (4/18)).

Najwięcej czasu dostaje praca bez piłki i przejście — blok obronny i kontra to 43 z około 95 minut, dwa najdłuższe bloki. Ślad w danych drużyny: gole stracone na mecz wśród sześciu najmniejszych w lidze w ośmiu z dziesięciu okresów (MUN 16/17 0,80 (19/20), MUN 17/18 0,70 (19–20/20), TOT 19/20 okno 1,15 (15–16/20), TOT 20/21 okno 1,16 (15/20), ROM 21/22 1,10 (15–16/20), ROM 22/23 1,00 (17/20), FEN 24/25 1,10 (16–17/19), BEN 25/26 okno 0,77 (16/18); pozycja od najwięcej straconych), a duże okazje w czołowej szóstce ligi w każdym pełnym sezonie (Manchester United 76 (4–5/20) i 78 (6/20), Roma 90 (2–3/20) i 93 (2–3/20), Fenerbahçe 143 (2/19)).

Najwięcej czasu dostaje gra z piłką. Ślad w danych drużyny: posiadanie w górnej połowie ligi w każdym oknie (WID 23/24 okno 52,7% (6/18), WID 24/25 okno 48,8% (9/18), PIA 25/26 okno 54,0% (4/18)) i faule w dolnej czwórce (WID 23/24 okno 11,2 (16/18), WID 24/25 okno 9,4 (17/18), PIA 25/26 okno 11,8 (15/18)).

Najwięcej czasu dostaje gra bez piłki i druga piłka. Ślad w danych drużyny: najmniej posiadania w lidze w każdym kontekście, udział długich podań w czołowej trójce (KOR 22/23 okno 12,7% (1/18), ZAG 24/25 okno 9,0% (3/18), ZAG 25/26 11,3% (1/18)).

Dużo czasu dostaje praca bez piłki — pressing, przesuwanie i stałe fragmenty. Ślad w danych drużyny: obrony bramkarza na mecz w dolnej trójce ligi w każdym kontekście (RAK 22/23 1,9 (18/18), RAK 24/25 2,5 (16–17/18), RAK 25/26 jesień 2,1 (17/18), LEG 25/26 wiosna 2,2 (16/18)), odzyski w tercji ataku w czołowej dwójce w obu pełnych sezonach.

Najwięcej czasu dostaje gra z piłką od własnej bramki — rondo, wyprowadzenie i gra pod rywala to 50 z około 75 minut. Ślad w danych drużyny: posiadanie w czołowej czwórce ligi w każdym pełnym sezonie (JAG 23/24 57,5% (2/18), JAG 24/25 54,3% (4/18), JAG 25/26 58,1% (1/18)), udział długich podań w dolnej trójce.

Najwięcej czasu dostaje wyjście i ostatnie podanie. Ślad w danych drużyny: udział długich podań drugi najmniejszy w lidze (MOT 24/25 5,2% (17/18), MOT 25/26 5,2% (17/18)), duże okazje w 2024/25 piąte w lidze (80 (5/18)).

Najwięcej czasu dostają praca fizyczna, pojedynki i pressing; ronda i gry pozycyjne — mniej. Procentów nie podajemy, bo żaden pomiar ich nie zawiera. Ślad w danych drużyny: fauli na mecz było w górnej trzeciej ligi w pięciu z sześciu kontekstów (Verona 14,7 (4/20), Marsylia 2022/23 14,0 (2/20)).

Dużo czasu dostają stałe fragmenty i pojedynki. Ślad w danych drużyny: udział goli ze stałych fragmentów najwyższy w lidze (PUS 23/24 35,9% (1/18), PUS 24/25 43,2% (1/18)), odbiory w czołówce (PUS 23/24 15,5 (3/18), PUS 24/25 17,1 (1/18)).

Najwięcej czasu dostaje gra bez piłki i stały fragment. Ślad w danych drużyny: mało straconych goli i mało obron bramkarza (PIA 22/23 okno 1,8 (18/18), PIA 23/24 2,1 (17/18), PIA 24/25 2,5 (16–17/18), WID 25/26 okno 2,0 (17–18/18)), udział goli ze stałych fragmentów drugi w lidze w obu pełnych sezonach.

Kopiowanie ćwiczeń zamiast warunków: rondo bez strefy docelowej to zabawa, gra pozycyjna bez przewagi liczebnej uczy walki, a nie rozpoznawania przewagi. Blok stałych fragmentów skrócony do 10 minut na koniec sesji.

Kopiowanie ustawienia 3-2-5 bez pressingu: w tym modelu odbiór na połowie rywala jest częścią ataku — odzyski w tercji ataku od 2021/22 w czołowej szóstce ligi. Drugi błąd: wolna gra na koniec jednostki; tu gra 11v11 ma kanały i strefy, a stałe fragmenty mają własny czas.

Kopiowanie obwodu zamkniętego jako całego treningu. Obwód bez rywala daje gotowe rozwiązanie, ale zaproszenie pressingu wymaga pressującego — bez niego zawodnik nie uczy się, kiedy czekać z piłką, a kiedy podać. Drugi błąd: trener, który mówi „zagraj tutaj”, odbiera zawodnikowi decyzję, której model wymaga.

Kopiowanie ronda bez gry pozycyjnej: rondo uczy podania pod pressingiem, ale rozstawienia na boisku uczą dopiero strefy i zasady linii. Drugi błąd: dokładanie osobnych biegów — w tym modelu obciążenie daje małe pole w grach, a osobny blok zabiera czas grze pozycyjnej.

Kopiowanie ćwiczeń zamiast ich kolejności i warunków. Rondo bez strefy docelowej to zabawa, gra pozycyjna bez bramek nie uczy wykończenia. Liczy się to, czego ćwiczenie wymaga, a nie jak wygląda na wideo.

Kopiowanie pressingu z przypisanym rywalem bez ćwiczenia budowania. U Fariolego obie rzeczy idą razem: drużyna, która rzadko traci piłkę długim podaniem, rzadko musi bronić daleko od bramki rywala. Drugi błąd: dokładanie bloku fizycznego kosztem gier — blok na końcu jest krótki, a większość jednostki to piłka.

Kopiowanie gry krótkiej bez zabezpieczenia straty. Drużyna, która ma piłkę, mało odbiera — przechwyty najmniej w lidze (LEC 24/25 7,4 (18/18), LEC 25/26 5,7 (18/18)) — więc o obronie decyduje ustawienie w chwili straty.

Kopiowanie długiego podania bez adresata — wtedy jest wybiciem. I wejście w pole karne bez planu na okazję: w 2025/26 duże okazje 64 (15/18) w dolnej części ligi przy dużej obecności w polu karnym.

Kopiowanie bloku bez pressingu z przodu. Piątka obrońców GKS przechwytuje mało (GKS 24/25 8,3 (14/18), GKS 25/26 7,2 (15/18)); odbiór daje pressing wysoko (GKS 24/25 4,9 (3/18), GKS 25/26 4,2 (4–6/18)). Bez niego blok tylko wybija.

Kopiowanie posiadania bez odbioru po stracie: w tym modelu oba idą razem. W 2024/25 posiadanie zostało najwyższe w lidze (61,6% (1/20)), ale odzyski w tercji ataku spadły do 4,8 (7/20) — i xG stracone do 48,4 (14/20). Drugi błąd: rondo jako zabawa na rozgrzewkę; tu rondo uczy tego samego ustawienia ciała i odległości co gra pozycyjna.

Kopiowanie pressingu bez obrony za nim. W 2022/23 odzyski w tercji ataku zostały w czołówce ligi (5,7 (2–3/20)), ale xG stracone wzrosło do 51,5 (12/20) — wysoka linia bez stopera i środka pola, który zamyka przestrzeń, oddaje rywalowi okazje. Drugi błąd: bieganie bez piłki zamiast gier — intensywność buduje gra na małym polu z regułą odbioru.

Kopiowanie ćwiczeń zamiast warunków: rondo bez strefy docelowej to zabawa, gra pozycyjna bez przewagi liczebnej uczy walki, a nie rozpoznawania przewagi.

Ronda jako rozgrzewka bez reguły straty. Rondo bez przejścia ćwiczy posiadanie, a posiadanie jest u Lijndersa środkiem; jeśli po odbiorze obrońcy nie mają zadania, a atakujący nie muszą natychmiast odzyskać piłki — to nie jest jego rondo.

Trenować tylko obronę. W Wiśle celne strzały 3,6 (17/18) i kontakty w polu karnym 697 (16/18) w dolnej części ligi — punkty dała obrona, a gdy w drugiej połowie sezonu blok przestał wystarczać, nie było czym ich odrobić.

Kopiowanie bloku bez kontry: drużyna, która tylko się broni, nie ma z czego strzelać — w tym modelu odbiór i pierwsze podanie do przodu to jedno ćwiczenie. Drugi błąd: gra 11v11 bez scenariusza; u Mourinho gra kończąca jednostkę ćwiczy konkretną sytuację z meczu.

Kopiowanie posiadania bez zamiany go w strzały. W Widzewie 2024/25 posiadanie było w środku ligi, celne strzały 3,8 (15/18) — na dole, gole stracone 1,65 (3/18) na mecz — trzecie najwięcej w lidze.

Kopiowanie oddanego posiadania bez bloku, który wytrzyma — i bez planu na okazje. W 2025/26 duże okazje 62 (16/18) w dolnej trójce ligi; wynik dała obrona i skuteczność, nie liczba okazji.

Kopiowanie ustawienia bez wahadłowych, którzy wytrzymają całą linię. Trójka stoperów bez szerokości z przodu daje piątkę z tyłu i nic więcej — u Papszuna celne dośrodkowania są w górnej połowie ligi w każdym kontekście (RAK 22/23 4,5 (9–10/18), RAK 24/25 5,2 (4–5/18), RAK 25/26 jesień 5,8 (2/18), LEG 25/26 wiosna 6,2 (4/18)).

Kopiowanie posiadania bez pressingu na sygnał: drużyna, która ma piłkę i nie wie, kiedy naciskać, biega za piłką cały mecz. W sezonie mistrzowskim odzyski w tercji ataku w środku ligi (4,3 (8/18)), a odbiorów drugie najwięcej w lidze (15,6 (2/18)) — piłkę odbierano niżej, w środkowej strefie.

Kopiowanie gry krótkiej bez obrony pola karnego. W 2025/26 rywale mieli przeciw Motorowi najwięcej xG w lidze (59,1 (1/18)); bramkarz bronił w czołowej trójce ligi (MOT 24/25 3,6 (2/18), MOT 25/26 3,5 (3/18)). Tego nie powinno się powtarzać.

Kopiowanie bloku fizycznego bez pressingu, któremu ten blok służy — siła i sprinty same nie dają odzysków wysoko. Drugi błąd: krycie indywidualne w meczu bez pojedynków na treningu. Przegrany pojedynek oznacza wolnego rywala, bo strefy za plecami nie ma.

Kopiowanie gry długiej bez obrony, która wytrzyma sezon bez piłki. W 2024/25 Puszcza straciła najwięcej goli w lidze (1,90 (1/18) na mecz) przy bramkarzu z najwięcej obronami.

Kopiowanie bloku bez planu na gole z gry. W pełnych sezonach Piasta gole strzelone PIA 23/24 1,10 (15–16/18), PIA 24/25 1,10 (12–17/18) — w dolnej połowie ligi; czołowa obrona dała punkty w środku tabeli.