Mentorzy — skąd bierze się model

Alonso nie ma jednego mentora z ławki — jego model wyrasta z pozycji rozgrywającego i z dwóch sezonów pod Guardiolą w Bayernie.

Arteta to szkoła Barcelony i trzech lat w sztabie Guardioli — w danych widać grę pozycyjną od pierwszego sezonu.

De Zerbi nie ma jednego mentora z ławki — model zbudował sam w niższych ligach, a w danych widać go od pierwszego sezonu w Sassuolo.

Luis Enrique wyrósł w Barcelonie jako zawodnik i trener rezerw — w danych widać grę pozycyjną najwyżej w lidze w każdym kontekście.

Fàbregas łączy szkołę Wengera i Guardioli z obroną, którą poznał w Chelsea — w danych widać posiadanie od pierwszego sezonu i czyste konta w drugim.

Farioli przyszedł z pracy z bramkarzami i ze sztabu De Zerbiego — w danych widać budowanie od tyłu i obronę przez strukturę.

Model nie ma w danych mistrza, od którego da się go wyprowadzić. Widać dwa źródła: lata pracy w Danii, także z młodzieżą, i kadrę Lecha, którą wcześniej przestawił na grę krótką — udział długich podań spadł z dziesiątego do ostatniego miejsca w lidze.

Model nie ma w danych mistrza, od którego da się go wyprowadzić — wcześniejszej pracy trenera nie ma w danych. Widać trzy stałe pierwszego sezonu: gra bez fauli, długie podanie z adresem i obrona pola karnego, także przy stałych fragmentach.

Model nie ma w danych mistrza, od którego da się go wyprowadzić. Widać to, co trener przyniósł z klubem do Ekstraklasy: trójkę stoperów w każdym meczu, odbiór wysoko i stałe fragmenty jako stałą drogę do bramki.

Guardiola to szkoła Cruyffa w Barcelonie, uzupełniona o pressing i analizę rywala, które łączy się z Marcelo Bielsą, i o słownik gry pozycyjnej Juanmy Lillo. W danych Manchesteru City widać wszystkie trzy warstwy: piłka, odbiór wysoko, ustawienie bez długich podań.

Klopp to szkoła Wolfganga Franka z Mainz — obrona strefą i przesuwanie bloku, przejęte od Arrigo Sacchiego — rozwinięta w odbiór piłki zaraz po stracie. W danych Liverpoolu widać obie warstwy: odzyski wysoko w czołówce ligi i mało akcji obronnych w niskim bloku.

„Uczeń Guardioli” to skrót. Model zaczyna się o linię niżej niż u trenerów, którzy grali w środku pola: od tego, jak obrońcy z bramkarzem wychodzą spod pressingu.

„Uczeń Kloppa” jest niepełne. Lijnders przyszedł do Kloppa z gotową metodą treningu z Porto; Klopp dał mu model gry, do którego tę metodę zastosował.

Model nie ma w danych mistrza, od którego da się go wyprowadzić. Widać trzy stałe w obu klubach: mało piłki, długie podanie do przodu i obrona bez fauli.

Mourinho uczył się u Robsona i van Gaala, ale w danych widać przede wszystkim dopasowanie do kadry: stałe są duże okazje i czyste konta, reszta się zmienia.

Model nie ma w danych mistrza, od którego da się go wyprowadzić. Widać dwa stałe elementy — czwórkę obrońców i grę bez fauli — i jeden zmienny: ustawienie pomocy i ataku dobierane do kadry.

Model nie ma w danych mistrza, od którego da się go wyprowadzić. Widać trzy stałe: oddane posiadanie, długie podanie do przodu i wybicie zamiast ryzyka pod własną bramką.

Model nie ma w danych mistrza, od którego da się go wyprowadzić. Widać trzy źródła: lata pracy w jednym klubie od niższych lig, rama z trzema stoperami utrzymana w każdym kontekście i stałe fragmenty jako osobna droga do bramki.

Model nie ma w danych jednego mistrza, od którego da się go wyprowadzić. Widać trzy źródła: praca z młodzieżą i rezerwami w tym samym klubie, kadra przejęta w trakcie sezonu i europejskie puchary, które wymusiły rotację.

Model nie ma w danych mistrza, od którego da się go wyprowadzić. Widać to, co trener przyniósł do Ekstraklasy z klubem: grę krótką od pierwszego meczu w lidze i ustawienie z jednym defensywnym pomocnikiem.

Tudor to szkoła obrońcy Juventusu — kontakt, faul, odbiór wysoko. W danych widać to wyraźniej niż wpływ któregokolwiek trenera.

Model nie ma w danych mistrza, od którego da się go wyprowadzić. Widać drużynę zbudowaną przed Ekstraklasą i wprowadzoną do ligi bez zmiany sposobu gry: długo, w kontakcie, ze stałymi fragmentami.

Model nie ma w danych mistrza, od którego da się go wyprowadzić. Widać trzy stałe: mało straconych goli, mało pracy bramkarza i stałe fragmenty jako źródło goli.

Jak Kompany buduje od tyłu, ale z pozycji pomocnika: model zaczyna się od jakości pierwszego podania, nie od wyjścia obrońców spod pressingu.

Jak Alonso, uczył się u Guardioli — ale jako asystent, nie zawodnik. Jak Fàbregas, prowadzi tylko jeden klub.

Inaczej niż Farioli, który pracował w jego sztabie: Farioli ma najwięcej czystych kont w lidze w każdym sezonie, De Zerbi czyste konta w górnej trzeciej tylko w dwóch z sześciu mierzonych kontekstów.

W odróżnieniu od Artety i Alonso nie pracował pod Guardiolą — grał z nim w jednej drużynie w Barcelonie i przejął po nim Barcelonę B.

Podobnie jak Arteta pracował samodzielnie tylko w jednym klubie — wpływu mentorów nie da się oddzielić od kadry Como.

Od De Zerbiego wziął krótkie wyjście, ale dołożył obronę: najwięcej czystych kont w lidze w każdym sezonie.

Czwórka obrońców w każdym meczu i piłka zamiast odbioru: najmniej przechwytów i wybić w lidze w obu sezonach.

Najmniej fauli i żółtych kartek w lidze (10,4 (18/18), 46 (18/18)) przy czwartym miejscu w odbiorach (15,4 (4/18)) — drużyna odbiera, nie przerywa gry.

Konsekwencja układu: trzech stoperów w 75 z 76 meczów w danych. Mniej piłki niż połowa ligi, a odzyski w tercji ataku w czołowej czwórce w obu sezonach.

Z trzech źródeł zrobił jeden system nazw i ćwiczeń, który przenieśli dalej jego asystenci i zawodnicy. Wpływu Cruyffa widać najwięcej: posiadanie i celne podania pierwsze w lidze w każdym sezonie w Manchesterze City.

Z obrony strefą zrobił atak: odbiór piłki w pierwszych sekundach po stracie jest u niego najlepszym podaniem do napastnika. Liverpool ma posiadanie w czołowej czwórce ligi, ale nigdy pierwsze — piłka jest środkiem do odbioru wysoko, nie celem.

Alonso grał w środku pola i buduje model wokół progresji; Lijnders nie grał zawodowo. Kompany grał na środku obrony — w trzech z czterech jego sezonów w danych wybić było najmniej w lidze; wyjątkiem jest Burnley w Premier League.

Kompany i Alonso budują model z pozycji zawodnika, który go wykonywał. Lijnders nie grał zawodowo — buduje go z pozycji projektanta ćwiczeń. Profil gry wraca w każdym jego kontekście, także w Salzburgu.

Profil nie zależy od ustawienia: w Wiśle trójka stoperów, w Motorze czwórka obrońców — a posiadanie (WIS 25/26 43,0% (17/18), MOT 26/27 okno 46,2% (16/18)) i udział długich podań (WIS 25/26 9,2% (2/18), MOT 26/27 okno 7,0% (4/18)) prawie te same miejsca w lidze.

W odróżnieniu od Artety i Luisa Enrique nie ma stałego profilu z piłką — posiadanie od 48,3% do 57,0% w zależności od klubu.

Mało fauli: w dolnej czwórce ligi w każdym oknie (WID 23/24 okno 11,2 (16/18), WID 24/25 okno 9,4 (17/18), PIA 25/26 okno 11,8 (15/18)). Drużyna broni ustawieniem, nie przerwaniem akcji.

Najmniej posiadania w lidze w każdym kontekście — i w pełnym sezonie najmniej straconych goli (ex aequo). Wybicia w czołowej piątce ligi (KOR 22/23 okno 19,8 (5/18), ZAG 24/25 okno 31,7 (1/18), ZAG 25/26 38,0 (1/18)).

Ten sam szkielet w każdym kontekście: trzech środkowych obrońców i wahadłowi. W Legii — od pierwszego meczu, bez okresu przejściowego.

Model zbudowany w klubie, w którym trener pracował wcześniej z rezerwami — w danych nie ma jego pracy w innym klubie ani w innej lidze.

Krótko mimo kadry beniaminka: najmniej celnych długich podań w lidze w obu sezonach, przy posiadaniu w dolnej połowie (2024/25) i w środku (2025/26).

W odróżnieniu od De Zerbiego i Fariolego nie ma stałego profilu z piłką — posiadanie i celne podania zmieniają się z klubem.

Skrajność: w obu sezonach pierwsze albo ostatnie miejsce w lidze w posiadaniu, celnych podaniach, udziale długich podań, wybiciach, faulach i udziale goli ze stałych fragmentów.

Gole stracone w czołówce ligi od najmniejszej liczby w czterech kontekstach na pięć; obrony bramkarza w dolnej trójce ligi (PIA 22/23 okno 1,8 (18/18), PIA 23/24 2,1 (17/18), PIA 24/25 2,5 (16–17/18), WID 25/26 okno 2,0 (17–18/18)) — rywal mało strzelał celnie.