Struktura i ustawienie — Ustawienie nominalne

Bez piłki 3-4-2-1: trzech stoperów, dwóch wahadłowych, dwóch pomocników w środku, dwóch ofensywnych pomocników za napastnikiem. Pressing indywidualny — każdy ma przypisanego rywala, a sygnałem do startu całej drużyny jest podanie do stopera albo bramkarza rywala.

Struktura i ustawienie — Ustawienie nominalne

System główny 1-4-3-3: czterech obrońców w linii, trzech środkowych pomocników, dwóch skrzydłowych i napastnik. Środek pola w trzech wariantach — z jedną szóstką, z dwiema szóstkami i dziesiątką albo z szóstką i dwiema ósemkami. System alternatywny 1-4-2-3-1, który w obronie przechodzi w 1-4-4-1-1 albo 1-4-5-1. Od 2019 roku młodzieżowe reprezentacje grają też wariantem z trójką środkowych obrońców 1-3-5-2 (w obronie najczęściej 1-5-3-2): szerokość dają wahadłowi, budowanie zaczynają boczni z trójki stoperów. Model traktuje go jako uzupełnienie 1-4-3-3, a system dobiera się do zawodników.

Struktura i ustawienie — Kształt w posiadaniu

Przy piłce trzech stoperów w pierwszej linii i dwóch pomocników przed nimi. Wahadłowi wysoko i szeroko, z przodu pięciu: dwaj wahadłowi, dwie „dziesiątki” i napastnik.

Budowanie — wyjście spod pressingu — Struktura w posiadaniu

Przy rzucie od bramki piłka na środku pola bramkowego, środkowi obrońcy szeroko w pozycji otwartej (przodem do siebie, bokiem do bramkarza), boczni obrońcy wysoko przy liniach. Na szczycie rombu z bramkarzem i stoperami — szóstka albo, po rotacji, ósemka czy dziesiątka. Wariant: szóstka schodzi między stoperów (układ symetryczny) albo między stopera a bocznego obrońcę (asymetryczny).

Mediana percentyla w swojej lidze: 48 (zakres 42–53, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.

Budowanie — wyjście spod pressingu — Rola długiego podania

Wariant na dwie sytuacje: rywal broni wysoko (przestrzeń za jego linią obrony) albo stoi zwarcie w obronie średniej. Grają je głównie środkowi obrońcy, nogą wiodącą, w sektor docelowy albo do zawodnika docelowego; wokół niego ustawienie do zbiórki drugiej piłki, a po jej zdobyciu szybkie przeniesienie gry za linię obrony albo do sąsiedniego sektora. Bez wysokiego napastnika — długie na wolne pole do szybkich.

Budowanie — wyjście spod pressingu — Struktura w posiadaniu

Trzech stoperów i dwóch pomocników przed nimi — przewaga w pierwszej linii bez schodzenia pomocnika. Wahadłowi wysoko, bramkarz gra do bocznego stopera albo pomocnika.

Budowanie — wyjście spod pressingu — Skąd przewaga w pierwszej linii

Stoperzy z bramkarzem grają zwykle przeciw jednemu albo dwóm napastnikom rywala — przewaga liczebna w strefie niskiej. Bramkarz gra z zespołem: pokazuje się do gry i bierze udział w budowaniu, a podanie do niego idzie zawsze poza światło bramki. Gdy pressing jest mocny, stoperzy obniżają ustawienie.

Struktura i ustawienie — Kto daje szerokość

Szerokość daje wahadłowy, nie skrzydłowy. Celne dośrodkowania na mecz: Verona 2021/22 3,7 (12/20), Marsylia 2022/23 4,8 (4/20); w krótkim oknie Juventusu jesienią 2025 (8 kolejek, pomiar cząstkowy) 5,5 (2/20). W Marsylii prawy wahadłowy Jonathan Clauss miał 9 (5–7/262) asyst w sezonie.

Struktura i ustawienie — Kto daje szerokość

Boczny obrońca i skrzydłowy razem: w wariancie podstawowym boczni obrońcy przy liniach bocznych, skrzydłowi bliżej środka. Zasada: w zależności od miejsca piłki co najmniej jeden z dwóch po każdej stronie maksymalnie rozszerza pole gry, drugi gra na innej wysokości.

Pressing i przejścia — Przebieg po stracie

• Krycie indywidualne: każdy zawodnik ma przypisanego rywala i idzie za nim, nie za strefą.
• Sygnał startu dla całej drużyny: podanie rywala do stopera albo do bramkarza.
• Pierwsza linia to napastnik i dwie „dziesiątki”; wahadłowi wychodzą na bocznych obrońców rywala.
• Po stracie pressing od razu; jeśli nie przynosi odbioru w kilka sekund, drużyna wraca do ustawienia z przypisanymi rywalami.

Pressing i przejścia — Przebieg po stracie

• Strata → najbliżsi piłki od razu atakują rywala: najpierw odbiór, potem wybicie, na końcu opóźnienie.
• Zawodnicy w strefie środkowej odbudowują ustawienie i zamykają podania między pomocnikami; obrońcy i bramkarz, najdalej od piłki, czekają na zamiar długiego podania.
• Decyzję podejmuje najbliższy piłki: pewny odbioru — atakuje, a reszta idzie za nim; niepewny — cofa się, a pozostali razem z nim.
• Gdy reszta nie dołączy, pressujący po ustalonym czasie (np. 5 sekund) wracają do bloku. Powrót zawsze w kierunku własnej bramki: najpierw zabezpieczenie środka, potem pozycje.
• Bez piłki, z bloku średniego: skok do pressingu na sygnał — podanie rywala do bocznego obrońcy, do bramkarza albo w tył, złe przyjęcie, niedokładne podanie, odwrócenie się z piłką.

Mediana percentyla w swojej lidze: 90 (zakres 84–95, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.

Pressing i przejścia — Faul w pressingu

Model konsekwentnie wymaga obrony bez faulu: przerwanie akcji faulem albo wybiciem oddaje rywalowi czas na uspokojenie gry i decyzję, kiedy wznowić. Faul taktyczny pojawia się tylko jako zagrożenie dla własnego ataku szybkiego — zawodnik, który odwraca się z piłką, daje rywalowi okazję, by przerwać akcję.

Faza obronna — Wysokość linii i bloku

Wysoka linia trzech stoperów. Boczny stoper wychodzi za swoim rywalem 5–7 m przed linię, dwaj pozostali zawężają i asekurują. Wysokości linii statystyki meczowe nie podają, więc tu nie ma liczby.

Faza obronna — Wysokość linii i bloku

Bazowa wysokość to blok średni: aktywna obrona zaczyna się, gdy rywal wprowadzi albo poda piłkę w strefę 15 metrów przed i za linią środkową. Środkowi obrońcy decydują o wysokości skrócenia pola i o momencie cofania. Obrona niska — między łukiem pola karnego a linią środkową, z cierpliwym czekaniem na podanie między linie albo za obronę; obrona wysoka — na połowie rywala, tylko w określonych momentach meczu.

Mediana percentyla w swojej lidze: 68 (zakres 42–95, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.

Faza obronna — Teza w jednym zdaniu

Obrona aktywna, nigdy pasywna: celem jest odbiór piłki, nie wybicie, a broni cały zespół od napastnika po bramkarza. Punktem wyjścia jest obrona średnia w strefie 15 metrów po obu stronach linii środkowej; obronę wysoką i niską model traktuje jako odmiany na określone sytuacje.

Ćwiczenie — Atak po odbiorze — gra w polach · M−2

Po odbiorze pierwsze podanie do przodu i strzał w kilku podaniach.

Reguła: Pierwsze podanie po odbiorze — pionowe, w 2 sekundy. Drużyna ma najwyżej 3 podania, żeby przekroczyć drugie pole i strzelić.

Konspekty (każdy przypisany do modułu modelu gry) — Punktacja jako narzędzie

Punkt to gol albo podanie przez wyznaczoną bramkę lub linię. Atak po odbiorze jest częścią gier obronnych: po przechwycie limit czasu na strzał (10 sekund w obronie wysokiej i średniej), szybkie podanie po ziemi do trenera albo do małej bramki w obronie niskiej, w grze 11 na 11 osiem podań albo kontra ze strzałem. Osobno model ćwiczy atak szybki po ustawieniu obronnym: trener wprowadza piłkę, zespół kończy akcję w najkrótszym czasie.

Mikrocykl tygodniowy — Teza w jednym zdaniu

Najpierw obciążenie, potem taktyka: początek tygodnia to praca fizyczna i pojedynki, środek — pressing indywidualny w grach, koniec — ustawienie i stałe fragmenty. Kondycja jest trenowana osobno, a nie tylko przez gry.

Struktura jednostki treningowej — Udział elementów w tygodniu

Model łączy przygotowanie motoryczne z piłką wszędzie, gdzie się da — osobno zostaje tylko część pracy nad siłą i zapobieganiem urazom. Małe gry 3 na 3 – 5 na 5 trwają 2–6 minut na polach od 30 na 25 do 45 na 40 m. Szybkość ćwiczy się osobno, na świeżych zawodnikach — na końcu rozgrzewki albo na początku części głównej — bo w małych grach zawodnik nie osiąga prędkości maksymalnej. W przykładowych jednostkach formacji przygotowanie ogólnorozwojowe trwa 5 minut.