Struktura i ustawienie — Ustawienie nominalne

Ustawienie wyjściowe ze składów meczowych: trzech środkowych obrońców w każdym kontekście. Raków 2022/23 — 3-4-2-1 w 20 meczach, 3-4-3 w 12; 2024/25 — 20 i 14; jesień 2025 — 3-4-2-1 w 13 z 18, raz czwórka obrońców. Legia wiosną 2026: 3-4-3 w 9 z 16 meczów, 3-5-2 w 4.

Struktura i ustawienie — Ustawienie nominalne

System główny 1-4-3-3: czterech obrońców w linii, trzech środkowych pomocników, dwóch skrzydłowych i napastnik. Środek pola w trzech wariantach — z jedną szóstką, z dwiema szóstkami i dziesiątką albo z szóstką i dwiema ósemkami. System alternatywny 1-4-2-3-1, który w obronie przechodzi w 1-4-4-1-1 albo 1-4-5-1. Od 2019 roku młodzieżowe reprezentacje grają też wariantem z trójką środkowych obrońców 1-3-5-2 (w obronie najczęściej 1-5-3-2): szerokość dają wahadłowi, budowanie zaczynają boczni z trójki stoperów. Model traktuje go jako uzupełnienie 1-4-3-3, a system dobiera się do zawodników.

Struktura i ustawienie — Kto daje szerokość

Szerokość dają wahadłowi — skrzydłowych w ustawieniu nie ma. Celne dośrodkowania w górnej połowie ligi w każdym kontekście (RAK 22/23 4,5 (9–10/18), RAK 24/25 5,2 (4–5/18), RAK 25/26 jesień 5,8 (2/18), LEG 25/26 wiosna 6,2 (4/18)). W 2024/25 prawy wahadłowy Jean Carlos wyszedł w składzie 32 razy na 34 i był w czołówce ligi w podaniach kończonych strzałem (40 (30–31/442)).

Struktura i ustawienie — Kto daje szerokość

Boczny obrońca i skrzydłowy razem: w wariancie podstawowym boczni obrońcy przy liniach bocznych, skrzydłowi bliżej środka. Zasada: w zależności od miejsca piłki co najmniej jeden z dwóch po każdej stronie maksymalnie rozszerza pole gry, drugi gra na innej wysokości.

Pressing i przejścia — Przebieg po stracie

• Rywal wyprowadza od bramkarza → napastnik odcina środkowego stopera, dwaj ofensywni pomocnicy wychodzą na bocznych stoperów.
• Podanie do bocznego obrońcy rywala → wahadłowy wychodzi wysoko, środkowy pomocnik zamyka podanie do środka.
• Strata → najbliższy zawodnik naciska piłkę, a gdy rywal się wydostanie, faul taktyczny przed linią środkową.
• Odbiór → pierwsze podanie do przodu, do ofensywnego pomocnika albo napastnika.

Pressing i przejścia — Przebieg po stracie

• Strata → najbliżsi piłki od razu atakują rywala: najpierw odbiór, potem wybicie, na końcu opóźnienie.
• Zawodnicy w strefie środkowej odbudowują ustawienie i zamykają podania między pomocnikami; obrońcy i bramkarz, najdalej od piłki, czekają na zamiar długiego podania.
• Decyzję podejmuje najbliższy piłki: pewny odbioru — atakuje, a reszta idzie za nim; niepewny — cofa się, a pozostali razem z nim.
• Gdy reszta nie dołączy, pressujący po ustalonym czasie (np. 5 sekund) wracają do bloku. Powrót zawsze w kierunku własnej bramki: najpierw zabezpieczenie środka, potem pozycje.
• Bez piłki, z bloku średniego: skok do pressingu na sygnał — podanie rywala do bocznego obrońcy, do bramkarza albo w tył, złe przyjęcie, niedokładne podanie, odwrócenie się z piłką.

Mediana percentyla w swojej lidze: 82 (zakres 76–88, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.

Pressing i przejścia — Faul w pressingu

Model konsekwentnie wymaga obrony bez faulu: przerwanie akcji faulem albo wybiciem oddaje rywalowi czas na uspokojenie gry i decyzję, kiedy wznowić. Faul taktyczny pojawia się tylko jako zagrożenie dla własnego ataku szybkiego — zawodnik, który odwraca się z piłką, daje rywalowi okazję, by przerwać akcję.

Struktura jednostki treningowej — Teza w jednym zdaniu

Jednostka łączy ustawienie z trzema stoperami z pracą bez piłki: rondo, wyjście trójką stoperów, pressing trójką z przodu, gra pod rywala, stałe fragmenty. Ustawienie jest to samo w każdym ćwiczeniu — zawodnik uczy się zadań w jednej ramie.

Struktura jednostki treningowej — Zasada, która przechodzi przez wszystkie bloki

Każdy środek treningowy ma odniesienie do gry. Ćwiczenie buduje się stopniowo: forma ścisła — żeby pokazać rozwiązania, potem wybór spośród nich, potem gry z przeciwnikiem: gry pozycyjne na utrzymanie piłki, fragmenty gry w strefie boiska i gry 11 na 11 ze strefą obrony. W każdej jednostce, gdy tylko się da, przejścia po stracie i po odbiorze. Intensywnością gry steruje się przede wszystkim czasem gry i przerw, a limit kontaktów to zwykle 2–3.