Struktura i ustawienie — Ustawienie nominalne

Ustawienie wyjściowe ze składów meczowych: trzech stoperów w 33 z 34 meczów 2024/25 (3-4-3 w 20, 3-4-2-1 w 13, raz 4-2-3-1) i we wszystkich 34 meczach 2025/26 (3-4-3 w 23, 3-4-2-1 w 11). Na początku 2026/27 — tak samo, 8 z 8. Trzech stoperów, dwóch wahadłowych, dwóch środkowych pomocników, dwóch ofensywnych za napastnikiem.

Struktura i ustawienie — Ustawienie nominalne

System główny 1-4-3-3: czterech obrońców w linii, trzech środkowych pomocników, dwóch skrzydłowych i napastnik. Środek pola w trzech wariantach — z jedną szóstką, z dwiema szóstkami i dziesiątką albo z szóstką i dwiema ósemkami. System alternatywny 1-4-2-3-1, który w obronie przechodzi w 1-4-4-1-1 albo 1-4-5-1. Od 2019 roku młodzieżowe reprezentacje grają też wariantem z trójką środkowych obrońców 1-3-5-2 (w obronie najczęściej 1-5-3-2): szerokość dają wahadłowi, budowanie zaczynają boczni z trójki stoperów. Model traktuje go jako uzupełnienie 1-4-3-3, a system dobiera się do zawodników.

Mediana percentyla w swojej lidze: 38 (zakres 24–53, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.

Budowanie — wyjście spod pressingu — Zasada, którą trener formułuje

Praca według zasad, nie według schematów; podanie zwrotne jako kanon. Liczą się jakość, tempo, kierunek i moment podania oraz przyjęcia. W strefie niskiej dokładność i odpowiedzialność, bez pojedynków; w średniej kreatywność; w wysokiej szybkość działania.

Mediana percentyla w swojej lidze: 74 (zakres 65–82, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.

Budowanie — wyjście spod pressingu — Rola długiego podania

Wariant na dwie sytuacje: rywal broni wysoko (przestrzeń za jego linią obrony) albo stoi zwarcie w obronie średniej. Grają je głównie środkowi obrońcy, nogą wiodącą, w sektor docelowy albo do zawodnika docelowego; wokół niego ustawienie do zbiórki drugiej piłki, a po jej zdobyciu szybkie przeniesienie gry za linię obrony albo do sąsiedniego sektora. Bez wysokiego napastnika — długie na wolne pole do szybkich.

Struktura i ustawienie — Kto daje szerokość

Szerokość dają wahadłowi — skrzydłowych przy linii nie ma. W 2024/25 celne dośrodkowania w czołowej piątce ligi (5,2 (4–5/18)), w 2025/26 w dolnej połowie (4,5 (14–15/18)); na początku 2026/27 najwięcej w lidze (7,2 (1/18)).

Struktura i ustawienie — Kto daje szerokość

Boczny obrońca i skrzydłowy razem: w wariancie podstawowym boczni obrońcy przy liniach bocznych, skrzydłowi bliżej środka. Zasada: w zależności od miejsca piłki co najmniej jeden z dwóch po każdej stronie maksymalnie rozszerza pole gry, drugi gra na innej wysokości.

Mediana percentyla w swojej lidze: 56 (zakres 35–76, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.

Pole karne i wykończenie — Teza w jednym zdaniu

Jak najszybciej do strzału, z pola karnego jako głównego miejsca zakończenia. W ostatniej tercji model dopuszcza improwizację i szuka gry 1 na 1; strzał z dystansu jest możliwy, ale z pola karnego pada zdecydowanie więcej bramek.

Pressing i przejścia — Przebieg po stracie

• Rywal wyprowadza od bramkarza → napastnik i dwóch ofensywnych pomocników ustawiają się na trzech obrońcach rywala.
• Podanie do bocznego obrońcy rywala → wahadłowy wychodzi wysoko, boczny stoper przesuwa się za nim.
• Dwóch środkowych pomocników zamyka środek — podanie do defensywnego pomocnika rywala odcięte.
• Rywal wyszedł spod pressingu → wahadłowi wracają do linii obrońców, blok 5-4-1.

Pressing i przejścia — Przebieg po stracie

• Strata → najbliżsi piłki od razu atakują rywala: najpierw odbiór, potem wybicie, na końcu opóźnienie.
• Zawodnicy w strefie środkowej odbudowują ustawienie i zamykają podania między pomocnikami; obrońcy i bramkarz, najdalej od piłki, czekają na zamiar długiego podania.
• Decyzję podejmuje najbliższy piłki: pewny odbioru — atakuje, a reszta idzie za nim; niepewny — cofa się, a pozostali razem z nim.
• Gdy reszta nie dołączy, pressujący po ustalonym czasie (np. 5 sekund) wracają do bloku. Powrót zawsze w kierunku własnej bramki: najpierw zabezpieczenie środka, potem pozycje.
• Bez piłki, z bloku średniego: skok do pressingu na sygnał — podanie rywala do bocznego obrońcy, do bramkarza albo w tył, złe przyjęcie, niedokładne podanie, odwrócenie się z piłką.

Mediana percentyla w swojej lidze: 91 (zakres 88–94, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.

Faza obronna — Teza w jednym zdaniu

Obrona aktywna, nigdy pasywna: celem jest odbiór piłki, nie wybicie, a broni cały zespół od napastnika po bramkarza. Punktem wyjścia jest obrona średnia w strefie 15 metrów po obu stronach linii środkowej; obronę wysoką i niską model traktuje jako odmiany na określone sytuacje.

Struktura jednostki treningowej — Teza w jednym zdaniu

Jednostka wokół trzech stoperów: rondo, wyjście trójką stoperów z długą piłką z adresem, gra skrzydłami przez wahadłowych, gra pod rywala, stałe fragmenty. Ustawienie 3-4-3 w każdym ćwiczeniu.

Struktura jednostki treningowej — Zasada, która przechodzi przez wszystkie bloki

Każdy środek treningowy ma odniesienie do gry. Ćwiczenie buduje się stopniowo: forma ścisła — żeby pokazać rozwiązania, potem wybór spośród nich, potem gry z przeciwnikiem: gry pozycyjne na utrzymanie piłki, fragmenty gry w strefie boiska i gry 11 na 11 ze strefą obrony. W każdej jednostce, gdy tylko się da, przejścia po stracie i po odbiorze. Intensywnością gry steruje się przede wszystkim czasem gry i przerw, a limit kontaktów to zwykle 2–3.