Na 13 pytań o model gry i tydzień treningowy, na które obaj mają odpowiedź, odpowiadają tak samo w 4, inaczej w 9. Zbieżność 46% liczy też, jak daleko są odpowiedzi na skali. WNIOSEK
Gdzie odpowiadają inaczej
9 pytań. Pod każdym — uzasadnienie z modelu gry albo z liczb.
Mniej więcej tyle co rywale
Więcej niż większość drużyn
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Mediana percentyla w swojej lidze: 42 (zakres 24–59, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.
Budowanie — wyjście spod pressingu — Zasada, którą trener formułuje
Praca według zasad, nie według schematów; podanie zwrotne jako kanon. Liczą się jakość, tempo, kierunek i moment podania oraz przyjęcia. W strefie niskiej dokładność i odpowiedzialność, bez pojedynków; w średniej kreatywność; w wysokiej szybkość działania.
Wchodzi między stoperów jako dodatkowy rozgrywający
Gra krótko, ale nie jest głównym rozgrywającym
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Budowanie — wyjście spod pressingu — Skąd przewaga w pierwszej linii
Przewaga z bramkarzem: bramkarz i dwóch stoperów na dwóch pressujących rywala. Bramkarz bierze udział w grze — w 2024/25 Kacper Rosa piąty w lidze w odzyskanych piłkach (8,9 (5/277)), w 2025/26 Ivan Brkić drugi (9,6 (2/285)).
Budowanie — wyjście spod pressingu — Skąd przewaga w pierwszej linii
Stoperzy z bramkarzem grają zwykle przeciw jednemu albo dwóm napastnikom rywala — przewaga liczebna w strefie niskiej. Bramkarz gra z zespołem: pokazuje się do gry i bierze udział w budowaniu, a podanie do niego idzie zawsze poza światło bramki. Gdy pressing jest mocny, stoperzy obniżają ustawienie.
Skrzydłowi
Skrzydłowy i boczny obrońca razem, na różnych wysokościach
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Struktura i ustawienie — Kto daje szerokość
Szerokość dają skrzydłowi; boczni obrońcy grają niżej, bliżej stoperów. Celne dośrodkowania w dolnej części ligi w obu sezonach — szerokość służy do rozciągnięcia rywala, nie do dośrodkowań.
Struktura i ustawienie — Kto daje szerokość
Boczny obrońca i skrzydłowy razem: w wariancie podstawowym boczni obrońcy przy liniach bocznych, skrzydłowi bliżej środka. Zasada: w zależności od miejsca piłki co najmniej jeden z dwóch po każdej stronie maksymalnie rozszerza pole gry, drugi gra na innej wysokości.
Przeciętnie
Częściej niż w większości drużyn
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Mediana percentyla w swojej lidze: 41 (zakres 35–47, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.
Pole karne i wykończenie — Teza w jednym zdaniu
Jak najszybciej do strzału, z pola karnego jako głównego miejsca zakończenia. W ostatniej tercji model dopuszcza improwizację i szuka gry 1 na 1; strzał z dystansu jest możliwy, ale z pola karnego pada zdecydowanie więcej bramek.
Od razu wracamy do bloku, bez pościgu za piłką
Najbliżsi od razu atakują piłkę w miejscu straty (kontrpressing); gdy rywal wyjdzie spod nacisku — powrót do bloku
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Struktura i ustawienie — Zabezpieczenie przy stracie
Po stracie drużyna wraca za piłkę: przechwyty w dolnej połowie ligi (MOT 24/25 8,5 (12/18), MOT 25/26 7,3 (14/18)). W 2025/26 dużo odbiorów (16,6 (2/18), drugie miejsce) — odbiór w bloku, nie wysoko.
Pressing i przejścia — Przebieg po stracie
- Strata → najbliżsi piłki od razu atakują rywala: najpierw odbiór, potem wybicie, na końcu opóźnienie.
- Zawodnicy w strefie środkowej odbudowują ustawienie i zamykają podania między pomocnikami; obrońcy i bramkarz, najdalej od piłki, czekają na zamiar długiego podania.
- Decyzję podejmuje najbliższy piłki: pewny odbioru — atakuje, a reszta idzie za nim; niepewny — cofa się, a pozostali razem z nim.
- Gdy reszta nie dołączy, pressujący po ustalonym czasie (np. 5 sekund) wracają do bloku. Powrót zawsze w kierunku własnej bramki: najpierw zabezpieczenie środka, potem pozycje.
- Bez piłki, z bloku średniego: skok do pressingu na sygnał — podanie rywala do bocznego obrońcy, do bramkarza albo w tył, złe przyjęcie, niedokładne podanie, odwrócenie się z piłką.
Mieszane — część zawodników wychodzi na wskazanych rywali, reszta zamyka strefy
Krycie strefowe — przesuwamy się pozycyjnie względem piłki i kierujemy rywala w określone przestrzenie
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Pressing i przejścia — Przebieg po stracie
- Rywal wyprowadza od bramkarza → napastnik odcina jednego stopera, ofensywny pomocnik wychodzi na drugiego.
- Podanie do bocznego obrońcy rywala → skrzydłowy naciska, boczny obrońca Motoru zamyka skrzydłowego rywala.
- Defensywny pomocnik zostaje przed obrońcami — nie idzie wysoko za piłką.
- Rywal wyszedł spod pressingu → cała drużyna wraca do bloku, odbiór w środku boiska.
Pressing i przejścia — Przebieg po stracie
- Strata → najbliżsi piłki od razu atakują rywala: najpierw odbiór, potem wybicie, na końcu opóźnienie.
- Zawodnicy w strefie środkowej odbudowują ustawienie i zamykają podania między pomocnikami; obrońcy i bramkarz, najdalej od piłki, czekają na zamiar długiego podania.
- Decyzję podejmuje najbliższy piłki: pewny odbioru — atakuje, a reszta idzie za nim; niepewny — cofa się, a pozostali razem z nim.
- Gdy reszta nie dołączy, pressujący po ustalonym czasie (np. 5 sekund) wracają do bloku. Powrót zawsze w kierunku własnej bramki: najpierw zabezpieczenie środka, potem pozycje.
- Bez piłki, z bloku średniego: skok do pressingu na sygnał — podanie rywala do bocznego obrońcy, do bramkarza albo w tył, złe przyjęcie, niedokładne podanie, odwrócenie się z piłką.
Więcej niż większość drużyn
Mniej niż większość drużyn
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Mediana percentyla w swojej lidze: 68 (zakres 59–76, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.
Pressing i przejścia — Faul w pressingu
Model konsekwentnie wymaga obrony bez faulu: przerwanie akcji faulem albo wybiciem oddaje rywalowi czas na uspokojenie gry i decyzję, kiedy wznowić. Faul taktyczny pojawia się tylko jako zagrożenie dla własnego ataku szybkiego — zawodnik, który odwraca się z piłką, daje rywalowi okazję, by przerwać akcję.
Przeciętnie
Rzadziej niż w większości drużyn
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Mediana percentyla w swojej lidze: 35 (zakres 29–41, 2 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.
Faza obronna — Teza w jednym zdaniu
Obrona aktywna, nigdy pasywna: celem jest odbiór piłki, nie wybicie, a broni cały zespół od napastnika po bramkarza. Punktem wyjścia jest obrona średnia w strefie 15 metrów po obu stronach linii środkowej; obronę wysoką i niską model traktuje jako odmiany na określone sytuacje.
Małe gry zadaniowe i gry z bramkami
Forma bez rywala (ścisła), do tego małe gry i gry z bramkami
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Struktura jednostki treningowej — Teza w jednym zdaniu
Jednostka wokół wyjścia krótkiego i obrony pola karnego: rondo, wyjście przez defensywnego pomocnika, ostatnie podanie ofensywnego pomocnika, gra pod rywala, stałe fragmenty. Ustawienie 4-1-4-1 w każdym ćwiczeniu.
Struktura jednostki treningowej — Zasada, która przechodzi przez wszystkie bloki
Każdy środek treningowy ma odniesienie do gry. Ćwiczenie buduje się stopniowo: forma ścisła — żeby pokazać rozwiązania, potem wybór spośród nich, potem gry z przeciwnikiem: gry pozycyjne na utrzymanie piłki, fragmenty gry w strefie boiska i gry 11 na 11 ze strefą obrony. W każdej jednostce, gdy tylko się da, przejścia po stracie i po odbiorze. Intensywnością gry steruje się przede wszystkim czasem gry i przerw, a limit kontaktów to zwykle 2–3.
Tak samo w 4 pytaniach
Ta sama oś, dwa kolory
Percentyl na tle własnej ligi w każdym sezonie. Stolarski u góry, PZPN u dołu każdej osi; liczba obok nazwy to mediana.
Atak pozycyjny
Przejście do obrony
Obrona
Stałe fragmenty gry
sezon pierwszego treneraokno, próba cząstkowa albo okres asystentamediana0 = najmniej w lidze · 100 = najwięcej
Fazy obok siebie
Atak pozycyjny
— Z piłką: budowanie, progresja, wykończenie
Mateusz Stolarski
1. etap — budowanie
Wyjście krótkie, przez defensywnego pomocnika. Udział długich w celnych podaniach drugi najmniejszy w lidze i najmniej celnych długich w obu sezonach — tak gra beniaminek z posiadaniem w dolnej połowie ligi. Długie podanie jest wyjątkiem.
Struktura z piłką
Ustawienie wyjściowe ze składów meczowych: czwórka obrońców w każdym meczu obu sezonów. 2024/25 — 4-1-4-1 w 13 meczach, 4-3-3 w 12; 2025/26 — 4-1-4-1 w 17, 4-3-3 w 15. Jeden defensywny pomocnik, dwóch ofensywnych przed nim, dwóch skrzydłowych i jeden napastnik.
2. etap — progresja
Do pola karnego przez środek, ostatnim podaniem ofensywnego pomocnika. Kontakty w polu karnym rywala w środku ligi (MOT 24/25 762 (12/18), MOT 25/26 839 (10/18)); duże okazje w 2024/25 piąte w lidze (80 (5/18)), w 2025/26 w dolnej połowie (67 (13/18)). Celne dośrodkowania w dolnej części ligi w obu sezonach (MOT 24/25 4,3 (13–14/18), MOT 25/26 4,5 (14–15/18)).
3. etap — wykończenie
Gole w środku ligi w obu sezonach (MOT 24/25 1,4 (7–9/18), MOT 25/26 1,4 (8–9/18) na mecz) przy celnych strzałach w dolnej części (MOT 24/25 4,1 (13–15/18), MOT 25/26 3,7 (15–16/18)). W 2025/26 gole powyżej xG (3,0 (5/18)) — xG drużyny w dolnej części ligi (43,0 (14/18)), skuteczność wyższa niż okazje.
Narodowy model PZPN
1. etap — budowanie
Otwarcie krótko od bramkarza do środkowego obrońcy, potem budowanie przez trzech środkowych pomocników w trzech liniach z podaniem zwrotnym jako kanonem. Długie podanie to przygotowany wariant przeciw wysokiemu pressingowi albo zwartej obronie średniej, nie podstawa.
Struktura z piłką
System główny 1-4-3-3: czterech obrońców w linii, trzech środkowych pomocników, dwóch skrzydłowych i napastnik. Środek pola w trzech wariantach — z jedną szóstką, z dwiema szóstkami i dziesiątką albo z szóstką i dwiema ósemkami. System alternatywny 1-4-2-3-1, który w obronie przechodzi w 1-4-4-1-1 albo 1-4-5-1. Od 2019 roku młodzieżowe reprezentacje grają też wariantem z trójką środkowych obrońców 1-3-5-2 (w obronie najczęściej 1-5-3-2): szerokość dają wahadłowi, budowanie zaczynają boczni z trójki stoperów. Model traktuje go jako uzupełnienie 1-4-3-3, a system dobiera się do zawodników.
2. etap — progresja
Piłka ma trafić do jednej z czterech przestrzeni docelowych: w pole karne, w boczny sektor obok pola karnego, w boczny sektor przed polem karnym albo w środek przed polem karnym. Droga — środkiem, bokiem, przez zmianę sektora albo atakiem bezpośrednim.
3. etap — wykończenie
Jak najszybciej do strzału, z pola karnego jako głównego miejsca zakończenia. W ostatniej tercji model dopuszcza improwizację i szuka gry 1 na 1; strzał z dystansu jest możliwy, ale z pola karnego pada zdecydowanie więcej bramek.
Przejście do obrony
— Po stracie: kontrpressing, pressing, zabezpieczenie
Mateusz Stolarski
Pressing i kontrpressing
Pressing wysoko w pierwszym sezonie, odbiór w bloku w drugim. Odzyski w tercji ataku MOT 24/25 4,5 (5/18), MOT 25/26 3,6 (12/18); odbiory MOT 24/25 13,8 (14/18), MOT 25/26 16,6 (2/18). Faule w górnej połowie ligi (MOT 24/25 12,2 (8/18), MOT 25/26 13,5 (5/18)).
Struktura przy stracie
Po stracie drużyna wraca za piłkę: przechwyty w dolnej połowie ligi (MOT 24/25 8,5 (12/18), MOT 25/26 7,3 (14/18)). W 2025/26 dużo odbiorów (16,6 (2/18), drugie miejsce) — odbiór w bloku, nie wysoko.
Narodowy model PZPN
Pressing i kontrpressing
Po stracie najpierw natychmiastowy atak na rywala z piłką, po odbiorze najpierw atak szybki. Obie fazy przejściowe model uznaje za kluczowe i planuje je, zanim piłka zmieni właściciela: atakując, myśli się o obronie, broniąc — o ataku.
Struktura przy stracie
Atakujemy z myślą o obronie: proporcja około 5 do 5 — pięciu zawodników w akcji, reszta asekuruje albo nie bierze w niej udziału (w zależności od sytuacji 4 do 6 albo 6 do 4). Po stracie najbliżsi atakują przeciwnika z piłką, środek odbudowuje ustawienie, obrońcy i bramkarz pilnują długiego podania.
Obrona
— Bez piłki: blok, linia, pole karne
Mateusz Stolarski
Obrona zorganizowana
Obrona to słaby punkt, który ratuje bramkarz. Gole stracone w górnej części ligi (MOT 24/25 1,70 (2–3/18), MOT 25/26 1,60 (4–5/18) na mecz), obrony bramkarza w czołowej trójce (MOT 24/25 3,6 (2/18), MOT 25/26 3,5 (3/18)). W 2025/26 rywale mieli przeciw Motorowi najwięcej xG w lidze (59,1 (1/18)) — a gole stracone były niższe niż to xG.
Narodowy model PZPN
Obrona zorganizowana
Obrona aktywna, nigdy pasywna: celem jest odbiór piłki, nie wybicie, a broni cały zespół od napastnika po bramkarza. Punktem wyjścia jest obrona średnia w strefie 15 metrów po obu stronach linii środkowej; obronę wysoką i niską model traktuje jako odmiany na określone sytuacje.
Przejście do ataku
— Po odbiorze: co dzieje się z piłką
Mateusz Stolarski
Po odbiorze
Odebrać piłkę na połowie rywala, gdy wyprowadza od bramkarza; gdy to się nie uda — wrócić do bloku 4-5-1 i odbierać w środku.
Narodowy model PZPN
Po odbiorze
Po odbiorze celem jest bramka — w deficycie czasu, ale przy komforcie przestrzeni. Pierwsze podanie ma być dokładne i najlepiej do przodu: w kolejności preferencji do dziewiątki, potem do dziesiątki i dalej; partnerzy dalej od piłki od razu rozszerzają pole gry. Atak szybki najkrótszą drogą do bramki albo najpierw środkiem, z wyborem boku później. Gdy atak szybki jest niemożliwy — atak pozycyjny. Piłki nie wolno stracić w sektorze, w którym się ją odebrało.
Stałe fragmenty gry
— Rożne, wolne, obrona stałych fragmentów
Mateusz Stolarski
Stałe fragmenty
Stałe fragmenty dały beniaminkowi gole w pierwszym sezonie i przestały w drugim. Gole ze stałych fragmentów MOT 24/25 14 (3–4/18), MOT 25/26 10 (13–14/18); na 100 rzutów rożnych MOT 24/25 8,3 (5/18), MOT 25/26 5,6 (15/18) — w 2025/26 mniej goli przy większej liczbie rożnych (179 (6/18)).
Narodowy model PZPN
Stałe fragmenty
Stałe fragmenty jako wizytówka zespołu: szeroki wachlarz wariantów w ataku, w obronie najpierw wybronić, a każdy stały fragment planowany razem z przejściem — w ataku na wypadek straty, w obronie na wypadek odbioru.