Na 16 pytań o model gry i tydzień treningowy, na które obaj mają odpowiedź, odpowiadają tak samo w 13, inaczej w 3. Zbieżność 88% liczy też, jak daleko są odpowiedzi na skali. WNIOSEK
Gdzie odpowiadają inaczej
3 pytania. Pod każdym — uzasadnienie z modelu gry albo z liczb.
Mniej więcej tyle co rywale
Więcej niż większość drużyn
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Mediana percentyla w swojej lidze: 65 (zakres 65–65, 1 okres jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.
Budowanie — wyjście spod pressingu — Zasada, którą trener formułuje
Praca według zasad, nie według schematów; podanie zwrotne jako kanon. Liczą się jakość, tempo, kierunek i moment podania oraz przyjęcia. W strefie niskiej dokładność i odpowiedzialność, bez pojedynków; w średniej kreatywność; w wysokiej szybkość działania.
Przeciętną
Mniejszą niż u większości — wychodzimy krótko
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Mediana percentyla w swojej lidze: 59 (zakres 59–59, 1 okres jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.
Budowanie — wyjście spod pressingu — Rola długiego podania
Wariant na dwie sytuacje: rywal broni wysoko (przestrzeń za jego linią obrony) albo stoi zwarcie w obronie średniej. Grają je głównie środkowi obrońcy, nogą wiodącą, w sektor docelowy albo do zawodnika docelowego; wokół niego ustawienie do zbiórki drugiej piłki, a po jej zdobyciu szybkie przeniesienie gry za linię obrony albo do sąsiedniego sektora. Bez wysokiego napastnika — długie na wolne pole do szybkich.
Małe gry zadaniowe i gry z bramkami
Forma bez rywala (ścisła), do tego małe gry i gry z bramkami
Uzasadnienie obu odpowiedzi
Struktura jednostki treningowej — Teza w jednym zdaniu
Jednostka w kolejności: rondo, wyjście przez defensywnego pomocnika z długim podaniem z adresem, wejście w pole karne, gra pod rywala, rzuty rożne. Bez piłki — średni blok i odbiór bez faulu.
Struktura jednostki treningowej — Zasada, która przechodzi przez wszystkie bloki
Każdy środek treningowy ma odniesienie do gry. Ćwiczenie buduje się stopniowo: forma ścisła — żeby pokazać rozwiązania, potem wybór spośród nich, potem gry z przeciwnikiem: gry pozycyjne na utrzymanie piłki, fragmenty gry w strefie boiska i gry 11 na 11 ze strefą obrony. W każdej jednostce, gdy tylko się da, przejścia po stracie i po odbiorze. Intensywnością gry steruje się przede wszystkim czasem gry i przerw, a limit kontaktów to zwykle 2–3.
Tak samo w 13 pytaniach
Ta sama oś, dwa kolory
Percentyl na tle własnej ligi w każdym sezonie. Gašparík u góry, PZPN u dołu każdej osi; liczba obok nazwy to mediana.
Atak pozycyjny
Przejście do obrony
Obrona
Stałe fragmenty gry
sezon pierwszego treneraokno, próba cząstkowa albo okres asystentamediana0 = najmniej w lidze · 100 = najwięcej
Fazy obok siebie
Atak pozycyjny
— Z piłką: budowanie, progresja, wykończenie
Michal Gašparík
1. etap — budowanie
Wyjście przez stoperów i defensywnego pomocnika, potem długie podanie z adresem — na skrzydło albo za linię obrony. W 2025/26 celnych długich podań 26,2 (1/18) — najwięcej w lidze — przy małej liczbie wybić (24,3 (15/18)): długa piłka jest podaniem, nie wybiciem.
Struktura z piłką
Ustawienie wyjściowe ze składów: 4-3-3 w 24 z 34 meczów 2025/26 i w 8 z 9 na początku 2026/27; czwórka obrońców w 33 z 34. Rok wcześniej Górnik grał najczęściej 4-4-2 (22 meczów).
2. etap — progresja
Do przodu przez skrzydło i długie podanie, a potem dużo obecności w polu karnym rywala. W 2025/26 kontakty w polu karnym rywala 943 (3–4/18) i rzuty rożne 195 (2/18) — w czołówce ligi — przy posiadaniu 51,6% (7/18).
3. etap — wykończenie
Dużo obecności w polu karnym, mało dużych okazji. W 2025/26 xG 49,7 (7/18) — w górnej połowie ligi — ale duże okazje 64 (15/18) w dolnej części; gole ze stałych fragmentów 8 (18/18) — najmniej w lidze.
Narodowy model PZPN
1. etap — budowanie
Otwarcie krótko od bramkarza do środkowego obrońcy, potem budowanie przez trzech środkowych pomocników w trzech liniach z podaniem zwrotnym jako kanonem. Długie podanie to przygotowany wariant przeciw wysokiemu pressingowi albo zwartej obronie średniej, nie podstawa.
Struktura z piłką
System główny 1-4-3-3: czterech obrońców w linii, trzech środkowych pomocników, dwóch skrzydłowych i napastnik. Środek pola w trzech wariantach — z jedną szóstką, z dwiema szóstkami i dziesiątką albo z szóstką i dwiema ósemkami. System alternatywny 1-4-2-3-1, który w obronie przechodzi w 1-4-4-1-1 albo 1-4-5-1. Od 2019 roku młodzieżowe reprezentacje grają też wariantem z trójką środkowych obrońców 1-3-5-2 (w obronie najczęściej 1-5-3-2): szerokość dają wahadłowi, budowanie zaczynają boczni z trójki stoperów. Model traktuje go jako uzupełnienie 1-4-3-3, a system dobiera się do zawodników.
2. etap — progresja
Piłka ma trafić do jednej z czterech przestrzeni docelowych: w pole karne, w boczny sektor obok pola karnego, w boczny sektor przed polem karnym albo w środek przed polem karnym. Droga — środkiem, bokiem, przez zmianę sektora albo atakiem bezpośrednim.
3. etap — wykończenie
Jak najszybciej do strzału, z pola karnego jako głównego miejsca zakończenia. W ostatniej tercji model dopuszcza improwizację i szuka gry 1 na 1; strzał z dystansu jest możliwy, ale z pola karnego pada zdecydowanie więcej bramek.
Przejście do obrony
— Po stracie: kontrpressing, pressing, zabezpieczenie
Michal Gašparík
Pressing i kontrpressing
Pressing na sygnał, nie na całym boisku. Po stracie najbliżsi zawodnicy zamykają podanie do przodu, reszta wraca do bloku; odbiór przychodzi w środku pola — odbiory 15,4 (4/18), faule 10,4 (18/18) — najmniej w lidze.
Struktura przy stracie
Po stracie odbiór bez faulu: w 2025/26 odbiory 15,4 (4/18) — czwarte w lidze — przy najmniej faulach (10,4 (18/18)). Odzyski w tercji ataku 3,8 (10–11/18) — w środku ligi; na początku 2026/27 najwięcej przechwytów w lidze (13,0 (1/18)).
Narodowy model PZPN
Pressing i kontrpressing
Po stracie najpierw natychmiastowy atak na rywala z piłką, po odbiorze najpierw atak szybki. Obie fazy przejściowe model uznaje za kluczowe i planuje je, zanim piłka zmieni właściciela: atakując, myśli się o obronie, broniąc — o ataku.
Struktura przy stracie
Atakujemy z myślą o obronie: proporcja około 5 do 5 — pięciu zawodników w akcji, reszta asekuruje albo nie bierze w niej udziału (w zależności od sytuacji 4 do 6 albo 6 do 4). Po stracie najbliżsi atakują przeciwnika z piłką, środek odbudowuje ustawienie, obrońcy i bramkarz pilnują długiego podania.
Obrona
— Bez piłki: blok, linia, pole karne
Michal Gašparík
Obrona zorganizowana
Obrona średnim blokiem, który zamyka środek i pole karne bez fauli. W 2025/26 gole stracone 1,10 (15–18/18) na mecz — najmniej w lidze, ex aequo — xG stracone 42,1 (14/18) — piąte od najniższego — gole stracone ze stałych fragmentów 7 (18/18) — najmniej w lidze.
Narodowy model PZPN
Obrona zorganizowana
Obrona aktywna, nigdy pasywna: celem jest odbiór piłki, nie wybicie, a broni cały zespół od napastnika po bramkarza. Punktem wyjścia jest obrona średnia w strefie 15 metrów po obu stronach linii środkowej; obronę wysoką i niską model traktuje jako odmiany na określone sytuacje.
Przejście do ataku
— Po odbiorze: co dzieje się z piłką
Michal Gašparík
Po odbiorze
Odebrać piłkę w środku pola bez faulu i od razu zagrać do przodu — długim podaniem albo przez skrzydłowego.
Narodowy model PZPN
Po odbiorze
Po odbiorze celem jest bramka — w deficycie czasu, ale przy komforcie przestrzeni. Pierwsze podanie ma być dokładne i najlepiej do przodu: w kolejności preferencji do dziewiątki, potem do dziesiątki i dalej; partnerzy dalej od piłki od razu rozszerzają pole gry. Atak szybki najkrótszą drogą do bramki albo najpierw środkiem, z wyborem boku później. Gdy atak szybki jest niemożliwy — atak pozycyjny. Piłki nie wolno stracić w sektorze, w którym się ją odebrało.
Stałe fragmenty gry
— Rożne, wolne, obrona stałych fragmentów
Michal Gašparík
Stałe fragmenty
Dużo rzutów rożnych, mało goli z nich — i najmniej goli straconych ze stałych fragmentów. W 2025/26 rzuty rożne 195 (2/18) — drugie w lidze — a gole ze stałych fragmentów 8 (18/18) — najmniej w lidze; stracone ze stałych fragmentów 7 (18/18) — też najmniej.
Narodowy model PZPN
Stałe fragmenty
Stałe fragmenty jako wizytówka zespołu: szeroki wachlarz wariantów w ataku, w obronie najpierw wybronić, a każdy stały fragment planowany razem z przejściem — w ataku na wypadek straty, w obronie na wypadek odbioru.