Struktura i ustawienie — Ustawienie nominalne

Bez piłki ustawienie zmienia się pod rywala — 4-2-3-1, 4-3-3 albo trójka stoperów. Stałe jest krycie indywidualne z sygnałem — podaniem do bocznego stopera rywala — ale bez dużej liczby fauli: w każdym sezonie faule na mecz w środku albo w dolnej połowie ligi.

Struktura i ustawienie — Ustawienie nominalne

System główny 1-4-3-3: czterech obrońców w linii, trzech środkowych pomocników, dwóch skrzydłowych i napastnik. Środek pola w trzech wariantach — z jedną szóstką, z dwiema szóstkami i dziesiątką albo z szóstką i dwiema ósemkami. System alternatywny 1-4-2-3-1, który w obronie przechodzi w 1-4-4-1-1 albo 1-4-5-1. Od 2019 roku młodzieżowe reprezentacje grają też wariantem z trójką środkowych obrońców 1-3-5-2 (w obronie najczęściej 1-5-3-2): szerokość dają wahadłowi, budowanie zaczynają boczni z trójki stoperów. Model traktuje go jako uzupełnienie 1-4-3-3, a system dobiera się do zawodników.

Budowanie — wyjście spod pressingu — Struktura w posiadaniu

Dwóch stoperów na tej samej wysokości, pivot przed nimi, boczni obrońcy wyżej i szerzej, dwóch pomocników za pierwszą linią pressingu rywala. Bramkarz zaczyna akcję, ale nie wchodzi w linię stoperów na stałe.

Budowanie — wyjście spod pressingu — Struktura w posiadaniu

Przy rzucie od bramki piłka na środku pola bramkowego, środkowi obrońcy szeroko w pozycji otwartej (przodem do siebie, bokiem do bramkarza), boczni obrońcy wysoko przy liniach. Na szczycie rombu z bramkarzem i stoperami — szóstka albo, po rotacji, ósemka czy dziesiątka. Wariant: szóstka schodzi między stoperów (układ symetryczny) albo między stopera a bocznego obrońcę (asymetryczny).

Pressing i przejścia — Przebieg po stracie

• Każdy zawodnik ma przypisanego rywala w swojej strefie — krycie indywidualne zaczyna się dopiero na sygnał.
• Sygnał dla całej drużyny: podanie do bocznego stopera rywala.
• Pierwszy zawodnik zamyka podanie do środka; pozostali dochodzą do swoich rywali i spychają grę do boku.
• Odległość między pierwszym a ostatnim zawodnikiem w pressingu najwyżej 15 m.
• Jeśli odbioru nie ma, lider pressingu daje sygnał do powrotu i drużyna wraca do ustawienia.

Pressing i przejścia — Przebieg po stracie

• Strata → najbliżsi piłki od razu atakują rywala: najpierw odbiór, potem wybicie, na końcu opóźnienie.
• Zawodnicy w strefie środkowej odbudowują ustawienie i zamykają podania między pomocnikami; obrońcy i bramkarz, najdalej od piłki, czekają na zamiar długiego podania.
• Decyzję podejmuje najbliższy piłki: pewny odbioru — atakuje, a reszta idzie za nim; niepewny — cofa się, a pozostali razem z nim.
• Gdy reszta nie dołączy, pressujący po ustalonym czasie (np. 5 sekund) wracają do bloku. Powrót zawsze w kierunku własnej bramki: najpierw zabezpieczenie środka, potem pozycje.
• Bez piłki, z bloku średniego: skok do pressingu na sygnał — podanie rywala do bocznego obrońcy, do bramkarza albo w tył, złe przyjęcie, niedokładne podanie, odwrócenie się z piłką.

Mediana percentyla w swojej lidze: 41 (zakres 24–59, 3 okresy jako pierwszy trener). 0 = najmniej w lidze, 100 = najwięcej; od 67 w górę — „więcej”, do 33 — „mniej”.

Pressing i przejścia — Faul w pressingu

Model konsekwentnie wymaga obrony bez faulu: przerwanie akcji faulem albo wybiciem oddaje rywalowi czas na uspokojenie gry i decyzję, kiedy wznowić. Faul taktyczny pojawia się tylko jako zagrożenie dla własnego ataku szybkiego — zawodnik, który odwraca się z piłką, daje rywalowi okazję, by przerwać akcję.

Faza obronna — Wysokość linii i bloku

Wysoka linia dwóch stoperów na równej wysokości, pivot przed nimi nie opada. Po stracie stoperzy idą do przodu za swoimi rywalami, zamiast cofać się do pola karnego — dlatego tak mało wybić. Wysokości linii statystyki meczowe nie podają, więc tu nie ma liczby.

Faza obronna — Wysokość linii i bloku

Bazowa wysokość to blok średni: aktywna obrona zaczyna się, gdy rywal wprowadzi albo poda piłkę w strefę 15 metrów przed i za linią środkową. Środkowi obrońcy decydują o wysokości skrócenia pola i o momencie cofania. Obrona niska — między łukiem pola karnego a linią środkową, z cierpliwym czekaniem na podanie między linie albo za obronę; obrona wysoka — na połowie rywala, tylko w określonych momentach meczu.

Pressing i przejścia — Po co odzysk — co dzieje się z piłką po odbiorze

Odebrać piłkę tam, gdzie do bramki jest blisko, i nie oddawać jej długim podaniem. Udział długich podań w ostatniej trójce ligi w każdym sezonie: Nicea 4,0% (18/18), Ajax 5,0% (18/18), Porto 4,7% (16/18). Po odbiorze drużyna zostaje przy piłce; nie chodzi o szybki strzał, tylko o to, żeby rywal nie zaczął akcji od własnej bramki.

Pressing i przejścia — Po co odzysk — co dzieje się z piłką po odbiorze

Po odbiorze celem jest bramka — w deficycie czasu, ale przy komforcie przestrzeni. Pierwsze podanie ma być dokładne i najlepiej do przodu: w kolejności preferencji do dziewiątki, potem do dziesiątki i dalej; partnerzy dalej od piłki od razu rozszerzają pole gry. Atak szybki najkrótszą drogą do bramki albo najpierw środkiem, z wyborem boku później. Gdy atak szybki jest niemożliwy — atak pozycyjny. Piłki nie wolno stracić w sektorze, w którym się ją odebrało.

Pressing i przejścia — Po co odzysk — co dzieje się z piłką po odbiorze

Odebrać piłkę tam, gdzie do bramki jest blisko, i nie oddawać jej długim podaniem. Udział długich podań w ostatniej trójce ligi w każdym sezonie: Nicea 4,0% (18/18), Ajax 5,0% (18/18), Porto 4,7% (16/18). Po odbiorze drużyna zostaje przy piłce; nie chodzi o szybki strzał, tylko o to, żeby rywal nie zaczął akcji od własnej bramki.

Konspekty (każdy przypisany do modułu modelu gry) — Punktacja jako narzędzie

Punkt to gol albo podanie przez wyznaczoną bramkę lub linię. Atak po odbiorze jest częścią gier obronnych: po przechwycie limit czasu na strzał (10 sekund w obronie wysokiej i średniej), szybkie podanie po ziemi do trenera albo do małej bramki w obronie niskiej, w grze 11 na 11 osiem podań albo kontra ze strzałem. Osobno model ćwiczy atak szybki po ustawieniu obronnym: trener wprowadza piłkę, zespół kończy akcję w najkrótszym czasie.

Mikrocykl tygodniowy — Teza w jednym zdaniu

Sześć dni pracy w tygodniu, z regeneracją w klubie dzień po meczu. Taktyka jest obecna od drugiego dnia po meczu, szczyt fizyczny przypada na środek tygodnia, a praca biegowa i siłowa jest osobnym blokiem na końcu treningu — nie tylko częścią gier.

Struktura jednostki treningowej — Udział elementów w tygodniu

Model łączy przygotowanie motoryczne z piłką wszędzie, gdzie się da — osobno zostaje tylko część pracy nad siłą i zapobieganiem urazom. Małe gry 3 na 3 – 5 na 5 trwają 2–6 minut na polach od 30 na 25 do 45 na 40 m. Szybkość ćwiczy się osobno, na świeżych zawodnikach — na końcu rozgrzewki albo na początku części głównej — bo w małych grach zawodnik nie osiąga prędkości maksymalnej. W przykładowych jednostkach formacji przygotowanie ogólnorozwojowe trwa 5 minut.